Auteur Topic: Tahrirplein in Ter Apel (door Adriaan Wierenga & Jan Brouwer)  (gelezen 361 keer)

Offline Phen

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 74
Begin mei demonstreerden 203 asielzoekers, waaronder enkele tientallen niet-uitzetbaren, in Ter Apel hun onvrede met het Nederlandse asielbeleid door middel van een tentenkamp op een gemeentelijk terrein dat in gebruik is van het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA). Deze vreemdelingen hebben geen recht op opvang omdat ze geen verblijfsvergunning hebben, noch een lopende asielprocedure afwachten.1 Zij vallen tussen de wal en het schip en dreigen te ‘verdrinken’, mede omdat er niet zelden sprake is van een ernstige medische problematiek waardoor zij niet op straat kunnen verblijven.

Met deze demonstratie komen de asielzoekers op voor een dak boven hun hoofd en een recht op een bestaansminimum. Dat noodsignaal is inmiddels door de Centrale Raad van Beroep opgepakt.2 Tentenkampen als deze merken rechters in de zogenaamde Occupy-uitspraken steeds aan als vallende onder het door artikel 9 Grondwet beschermde recht tot betoging.3

De burgemeester van Vlagtwedde reageert op 23 mei jl. op deze grondwettelijk beschermde manifestatie echter niet met het toepassen van het speciaal hiervoor gecreëerde instrumentarium in de Wet openbare manifestaties (Wom), maar met een reflex die veel burgemeesters eigen is, de toepassing van het panacee voor alle kwalen: het noodbevel en de noodverordening. De bestuursrechter kenschetst het noodbevel tot ontruiming echter in niet mis te verstane bewoordingen als disproportioneel. Op geen enkele wijze is volgens de rechter gebleken dat een beperkte maatregel, met name ter bestrijding van het aanwezige brandgevaar, niet afdoende zou zijn geweest.4

De uitspraak van de rechter baatte de demonstranten overigens niet. Nog vóór de rechter zich over de (on)rechtmatigheid van het noodbevel kon uitlaten, werd het kamp op last van de burgemeester ontruimd. Met het niet-afwachten van het rechterlijk oordeel maakte de burgemeester de uitoefening van het ook verdragsrechtelijk beschermde betogingsrecht illusoir. Zodanig handelen staat haaks op rechtspraak van het EHRM inzake artikel 13 EVRM. Daaruit volgt dwingend dat de mogelijkheid van een voorafgaande rechterlijke toetsing van de proportionaliteit van een maatregel die onomkeerbaar inbreuk maakt op artikel 10 en 11 EVRM, in beginsel niet aan benadeelden mag worden ontnomen.5

De asielzoekers verkeerden tot vlak vóór de ontruiming in de veronderstelling dat een uitspraak van de rechter zou worden afgewacht. Nu dat niet gebeurde, was de procesadvocaat van de asielzoekers niet in de gelegenheid zijn cliënten tijdig te informeren, noch in staat hen te adviseren om aan het verwijderbevel te voldoen, met als gevolg onnodig veel geweld bij de ontruiming.

Lees verder: http://njblog.nl/2012/06/22/tahrirplein-in-ter-apel/