Auteur Topic: Kritische reflecties op Occupy: hoe kan de 99% winnen? Door Peyman Jafari.  (gelezen 830 keer)

Offline siris144

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 94
  • Occupy
Een goed artikel om eens objectief te bestuderen, over de Occupy beweging!



Inleiding Eind 2011 riep Time Magazine ‘the protester’ uit tot de persoon van het jaar. In de Arabische landen hadden revoluties de ene dictator na de andere verdreven. In Europa en de VS leidde de economische crisis tot grote demonstraties en stakingen. Geïnspireerd door de bezetting van het Tahrirplein in Cairo, organiseerden de Spaanse indignados – de verontwaardigden – in mei 2011 pleinbezettingen in diverse steden. Twee maanden later riep de Canadese actiegroep Adbusters op tot het bezetten van Wall Street op 17 september 2011. ‘Zijn jullie klaar voor een Tahrir-moment?’, vroegen ze op hun website.
Nadat honderden mensen in het New Yorkse Manhattan hun tenten hadden opgezet, sloeg de vonk snel over naar andere Amerikaanse steden.
Op 15 oktober 2011 werd Occupy een mondiale beweging toen in meer dan 900 steden en 80 landen geprotesteerd werd onder de leus ‘wij zijn de 99%.’
In de daaropvolgende weken werden in ongeveer 2.000 steden tentenkampen opgezet. In Nederland kwamen op de wereldwijde actiedag van 15 oktober 2011 bijna 3.000 mensen naar het Beursplein in Amsterdam en een paar honderd mensen verzamelden zich op het Malieveld in Den Haag.
Op beide locaties werden direct tentenkampen ingericht en in de weken daarop volgeden Utrecht, Rotterdam, Haarlem, Eindhoven, Dordrecht en Doetinchem.

Uit een opiniepeiling van Maurice de Hond op 13 oktober 2011 bleek dat zes van de tien Nederlanders sympathiseerde met de standpunten van de Occupy-beweging. Twee maanden later gaf een onderzoek van TNS/NIPO onder 1.072 mensen het volgende beeld over de houding tegenover Occupy: 28 procent was in het algemeen positief; 41 procent was neutraal; 10% gaf aan geen mening te hebben; 21 procent was negatief. Die geringe steun had met de actievorm en de beeldvorming rond de tentenkampen te maken, want een grote meerderheid was het inhoudelijk wel eens met de Occupy-protesten. ‘Een meerderheid van de Nederlanders (68%) vindt dat de welvaart eerlijker verdeeld moet worden. Nederlanders zijn positief over ingrijpen in de financiële sector door de overheid. Een overgrote meerderheid van de Nederlanders (83%) vindt dat banken constant moeten worden gecontroleerd door de overheid.
Ook vindt 75% van de Nederlandse bevolking dat de politiek de macht van banken aan bindende regels moet onderwerpen.

Het lukte Occupy echter niet om deze steun te mobiliseren. Aan het begin van 2012 begonnen de Occupy-protesten net zo snel te verdwijnen als ze waren opgekomen. Soms was dit het resultaat van repressie en ontruiming door de politie, en soms leidden de interne beperkingen en problemen van Occupy tot een implosie.
Tussen de verschillende Occupy-protesten waren er vanaf het begin al grote verschillen. In New York bijvoorbeeld hadden de tentenkampen niet alleen een symbolisch karakter, maar ze werden deels ingenomen door mensen die door de crisis hun huizen hadden verloren. Ook lukte het daar om vooral via de samenwerking met vakbondsactivisten een brug te slaan naar bredere lagen van de samenleving. Hierdoor slaagde een deel van de activisten erin om over de beperkingen van Occupy heen te stappen en door te gaan met andere acties, zoals het stoppen van huisuitzettingen en het organiseren van solidariteit met stakers. In andere plaatsen, zoals Nederland, doofde de Occupy-protesten uit zonder een sterkere basis te leggen (in termen van ideeën, infrastructuur en organisaties) voor grotere bewegingen in de toekomst.

Toch mogen we het belang van de Occupy-protesten niet onderschatten. In slechts paar maanden slaagden ze erin om de politieke agenda en de publieke discussies te beïnvloeden en een symbool te worden van de potentiële macht die gewone mensen hebben tegenover de banken en de grote bedrijven die ons leven onderwerpen aan hun onstilbare zucht naar winst. Dit artikel gaat over de vraag hoe die potentiële macht omgezet kan worden in reële fundamentele veranderingen die niet alleen het politieke maar ook het economische domein onder democratische controle brengen.
Het is nog ongewis of, en op welke manieren Occupy gecontinueerd zal worden. Eén ding is echter wel zeker, en dat is dat de economische crisis onvermijdelijk tot protesten zal leiden. Daarom wil ik via een kritisch reflectie op de Occupy-protesten antwoorden formuleren op een aantal fundamentele vragen waarmee protestbewegingen geconfronteerd worden. Elke protestbeweging begint immers met een ‘nee’ tegen de misstanden die ze wil bestrijden, maar ze zal ook ideeën moeten ontwikkelen over hoe dat te doen. Zonder effectieve strategie kan geen enkele beweging zich verder ontwikkelen, laat staan haar doelen bereiken.
Het ontwikkelen van zo’n strategie zal het resultaat moeten zijn van collectieve discussie en het zal onvermijdelijk gepaard gaan met proberen, falen en verbeteren.
Dit artikel is een bijdrage aan deze noodzakelijke discussie en ik verwelkom daarom kritische reacties.
Ik begin met het plaatsen van kanttekeningen bij twee verkeerde houdingen tegenover protestbewegingen, die een zinvolle discussie over strategie bemoeilijken.
De eerste houding betreft het vervangen van kritisch denken met enthousiasme (euforie) en de andere houding is het tot een doel op zich maken van het nieuwe (fetisjisme).

Lees verder via de onderstaand link:
http://socialisme.nu/blog/theoretisch/kritische-reflecties-op-occupy-hoe-kan-de-99-winnen/


Offline siris144

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 94
  • Occupy
Even voor de duidelijkheid, het fetisjisme waarover in dit artikel wordt gesproken.
Staat voor de atropologische contex en niet die van het sexueel fetisjisme.

Zie namelijk:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fetisjisme_%28antropologie%29

Offline xdenhaag

  • Administrator
  • Jr. Member
  • *****
  • Berichten: 85
Echt een aanrader, moet je wel even voor gaan zitten want het is een hele kluif. Geeft me veel nieuw inzicht in Occupy en Occupy Den Haag en aanzetten om eens over een aantal zaken na te gaan denken.