Auteur Topic: artikels geschreven -en gepubliceerd- door fon1960 (in chronologische volgorde)  (gelezen 791 keer)

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
in deze topic ga ik al mijn geschreven en -ook- elders op het internet gepubliceerde artikels omtrent occupy posten...dit om alles wat ik geschreven heb als "1 geheel" te laten lezen enerzijds, en zij die (1 of meerdere van) mijn artikels (nog) niet gelezen hebben elders, de mogelijkheid te bieden deze alsnog hier te lezen...

let wel, ik ga alleen "op zichzelf staande" artikels posten hier, dus geen (re)akties op forum(berichten) elders...

bezie deze topic niet als een "ego-kick" van me (dat ik zou "kicken" op het feit dat ik dit alles geschreven heb), want dat is niet mijn intentie...en bezie dit alles ook vooral niet als "de" waarheid, dat pretendeer ik ook niet...beschouw het geschrevene meer als een aanzet tot...diskussie -eventueel-...of ter overdenking...of...of...

dus bij deze dan ook de vraag te reageren misschien, want een -mogelijke- reaktie kan ook mij -mogelijkerwijs- andere / nieuwe inzichten bijbrengen...en ik zou willen vragen...ALS je wilt reageren, met de functie "citaat" links boven een bepaald artikel wilt reageren...want op die manier kun je exact op DAT reageren, waarop je wilt reageren...

lovelieveliefs

fon
« Laatst bewerkt op: 22 feb '12 - 05:20 door fon1960 »

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(1) Occupy: verklaring
« Reactie #1 Gepost op: 22 feb '12 - 04:31 »
Occupy: verklaring

Wat is het doel van Occupy?

Kan er wel van een doel gesproken worden? Beter gezegd kan gezegd worden dat Occupy een bepaalde tactiek hanteert. In de volgende bijdrage, probeer ik die gevoerde tactiek te omschrijven en ik tracht ook zo veel als mogelijk voorgestelde ‘afdwalingen’ te weerleggen.

Eerst en vooral de 99%: er is uitgerekend dat 1% van de wereldbevolking 40% van de rijkdom in bezit heeft, wat betekent dat 99% de schamele overblijvende 60% heeft.
Dat Occupy vast houdt aan ‘wij zijn de 99%’ is om daarmee te benadrukken dat alleen als we samen onze krachten bundelen we een krachtige tegenbeweging met een open karakter kunnen opbouwen en uitbreiden. Wat eigenlijk ‘eenheid door verscheidenheid’ is. Dit betekent ook dat Occupy geen eisenpakket op tafel kan leggen zoals gebruikelijk is binnen de bestaande organisaties en bewegingen, zoals daar zijn politieke partijen, buitenparlementaire organisaties en bewegingen. Zou Occupy dat wel doen, dan doet men afstand van de ‘wij zijn de 99%’. Uit de geschiedenis is namelijk gebleken, dat eisen stellen verdeelt en dat je daarmee nooit de 99% kunt verenigen.

Er is een eis, het realistische: de vernietiging van het wereldwijde kapitalisme als enige oplossing tegen de zelfverrijking van de banken en de corruptie door de bedrijven geïnfiltreerde overheden.
Maar de ontdekking die met die eis gepaard gaat, is dat daarmee het onmogelijke geëist wordt.
Daardoor is de eis feitelijk; de verbeelding aan de macht.
Deze tactiek, dat Occupy zich niet inlaat met gedachtelijnen (ook wel ideologieën genoemd), die kunnen verdelen zoals politiek, politieke partijen, religie en samenzweringstheorieën, is nieuw in de huidige omgang met politiek. Zo nieuw zelfs, dat vele Occupy’ers daar ook nog niet mee weten om te gaan en dreigen te zwichten voor de druk van buitenaf, om toch maar met een eisenpakket naar buiten te komen en zo haar eigen ‘doelstelling verraadt’, want afstand doet van de 99%.
Dit impliceert ook dat Occupy zich onder naam niet kan aansluiten bij bestaande protesten, acties, manifestaties en wat dies meer zij want daarmee zou Occupy weer afstand doen van Occupy’s ‘doel’: de 99% verenigen.

Veelal wordt nog niet gezien, dat Occupy een wereldomvattend iets is. Wereldomvattend vanuit de ‘stelling’: think global, act local. En deze niet-wetendheid kan er toe leiden dat men dan ook voorstellen doet om toch maar voorstellen tot compromissen te doen om ook een factor van betekenis te worden. Compromissen om het ‘spel’, waartegen Occupy ageert toch maar weer mee te spelen waarmee en waardoor ‘we’ ons tevens laten leiden door hoe bijvoorbeeld de media (die fungeert als de spreekbuis van het bestaande systeem) Occupy afschildert.
Het spel draait echter om de knikkers en ook jij bent een van die knikkers en je kan er voor kiezen, voortbewogen te worden, of jezelf voort te bewegen. Laat jij je voortbewegen in het grote spel dan ga je inderdaad compromissen aan. Beweeg jij jezelf voort dan doe je dat niet, waarmee je aantoont dat ook jij, persoonlijk als individu en als mens, een factor van betekenis kunt zijn.

Dit gezegd zijnde, terug naar het grote verhaal.

Het grote ‘verhaal’ van Occupy is dat men (we?) zich bewust is van t feit dat de huidige politiek die alleen maar landelijk denkt, grenzen in stand houdt (en daarmee het "verdeel & heers" systeem in stand houdt) en dat die landelijke politiek niets, maar dan ook helemaal niets, kan doen tegen de overheersende ‘onderdrukker’ het kapitalisme kan doen. Want kapitalisme denkt niet in grenzen, die misbruikt die grenzen alleen maar, voor het eigen gewin. Gewin, winst als eerste doel van het kapitalisme. Hoe die winst gemaakt wordt, doet er eigenlijk niet zoveel toe, als er maar winst gemaakt kan worden.

Vanuit dit besef heeft Occupy als speerpunt de bankencrisis en graaicultuur gebruikt, om een bewustwording op gang te brengen. Een bewustwording die moet leiden tot zelf denken en handelen met elkaar in plaats van tegen elkaar. Alleen samen kunnen we verder komen: ‘the people unite, together we can fight’. Afbreuk aan die gedachtenlijn doen, is weerom afstand doen van de 99% dus is het logisch dat er geen ‘idealen van iedereen’ geformuleerd kunnen worden.

Op het voorgaande wil ik wel opmerken dat die bewustwording een proces is dat niet opgedrongen kan worden, maar een individueel proces is. Occupy wil en kan dan ook geen ‘zieltjes’ winnen.
Zou Occupy dat doen, dan verwordt t een –politieke - partij wat weer indruist tegen die 99% ‘politiek’ die Occupy voert. Hierbij zet ik de politiek bewust tussen leestekens, te kennen gevende dat dát eigenlijk de politiek is die Occupy voert, maar dat het geen politiek genoemd mag worden, daar de doelstelling, een bewustwordingsproces, elders ligt.

Een onderdeel van de bewustwording is verantwoordelijkheid naar je zelf en naar anderen toe, alsook de bewustwording van de gemeenschapsgeest, bewustwording van de noodzaak van anderen. Dit is noodzakelijk om niet te verzanden in een beweging die gestoeld is op vrijblijvendheid. Die tijd is voorgoed voorbij, want de problematiek waar we tegenwoordig steeds meer mee geconfronteerd worden, is al geruime tijd meer en meer onmenselijk aan het worden. De ontmenselijking van ons mensen is in een stroomversnelling geraakt. Ik merk ook op dat, voor een aantal mensen betrokken bij Occupy (steunend, ondersteunend) veelal het speerpunt bankencrisis en graaicultuur als ‘doel’ wordt ervaren. Men gaat ervan uit dat, als dat speerpunt van oplossingen voorzien kan worden, we al in een betere wereld terecht komen. Waarmee men eigenlijk het proces van een verdergaande bewustwording nog niet doorlopen heeft en dus het speerpunt niet (h)erkent als dusdanig. Verder zou het zelfs demotiverend kunnen doorwerken, als men voorstelt afstand te doen van de 99%, door te vragen compromissen te sluiten, dus een eisenpakket samen te stellen. Dus in feite weer als een minderheid, dan wel meerderheid te gaan functioneren. Beiden zijn verwerpelijk, want beiden houden of een meerderheid in stand, of een minderheid in stand en zorgen voor verdeeldheid.  ‘eisen’ in dit stadium, kunnen alleen maar door een minderheid of meerderheid gesteld worden, want de volle 99% verenigen is nog lang niet bereikt.

Maar laat ik ook het geen waar Occupy ‘voor’ is belichten. Want de ‘voor’ die zijn er wel: solidariteit, creativiteit, verbondenheid en menselijke warmte. De immateriële waarden, zijn waarden waaraan aandacht besteedt wordt of waaraan we aandacht moeten leren besteden, in de omgang met elkaar. Om een omgang met elkaar mogelijk te maken dus, in plaats van een omgang zonder elkaar wat als geïndividualiseerde individuen het geval is. Echter, deze waarden kunnen alleen maar in praktijk gebracht worden –gepraktiseerd - dus niet als ‘holle slogans’ naar buiten gebracht worden. Voorgenoemde vier waarden zijn ook onlosmakelijk met elkaar verbonden, het ene kan niet zonder het andere. Achterliggend doel daarvan is; antagonistische alternatieven op- en uit te bouwen. Waarmee bedoeld wordt; de confrontatie aangaan en daarmee een tegenmacht op- en uit te bouwen. Occupy gaat de confrontatie aan door het openbaar terrein te bezetten en bouwt een tegenmacht op door te visualiseren hoe we ook met elkaar kunnen, leren, omgaan met voorgenoemde vier onlosmakelijk met elkaar verbonden immateriële waarden en door die bewustwording -voorgenoemde verantwoordelijkheden- in praktijk om te zetten. Dit wil dus zeggen dat het een noodzaak voor Occupy is en blijft op de openbare ruimte te blijven. De openbare ruimte kan namelijk niet ontruimd worden. (hetzij de machthebbers bijvoorbeeld de noodtoestand afkondigen, wat dan feitelijk zou betekenen dat de eerste concessies al afgedwongen zijn)

Zou Occupy de openbare ruimte verlaten, dan verliest Occupy ook het bestaansrecht; de openbare ruimte bezetten is een noodzaak omdat alleen daar de confrontatie een confrontatie genoemd kan worden. Een gebouw bezetten doet af aan de kracht van Occupy want verwordt of kraken of kraakwacht (ook wel anti kraak genoemd.) Een Occupy kraak(wacht) zijn, is -weeral - een ‘eis’ stellen, namelijk; het gebruiksrecht tegenover het eigendomsrecht, een gebouw is geen openbare ruimte meer waarbij ook gesteld kan worden, dat als een ‘geOccupyde’ niet openbare ruimte ontruimd zou worden, er geen ruimte is om op terug te vallen en de onverzettelijkheid te allen tijde tentoon te kunnen spreiden.

Hierbij mag ook het gevaar voor institutionalisering als mogelijk gevaar genoemd worden. Zou Occupy afstand doen, afscheid nemen van de openbare ruimte bestaat het gevaar dat Occupy een speler op de huidige politieke markt wordt. Een andere ruimte dan een openbare (buiten) ruimte vraagt namelijk al snel om een andere structuur waar dan een soort van ‘parlement’ gaat zetelen.
De openbare ruimte voor Occupy is ook noodzakelijk omdat alleen dan het mogelijk is de 99% op ‘onpartijdige grond’ te kunnen laten samenkomen. De openbare ruimte is immers de ruimte van ons allen en kent dan ook geen drempels.

Ook de GA's (General Assembly's) moeten in die context van de ‘voorkanten’ bekeken worden want het streven naar consensus is de inzet van de GA's. Door juist met consensus als ‘doel’ te praten, gaat men voorbij het meerderheids- en minderheidsdenken, want binnen consensus krijgt ieder individu, mens een stem. Werken met consensus, voor velen een geheel nieuwe manier van praten ook, gaat trager, maar levert uiteindelijk wel een resultaat op dat tot stand gekomen is met elkaar. In de zin, dat eenieder die bijgedragen heeft aan die consensus, zich kan identificeren met het bereikte resultaat wat er vervolgens toe bijdraagt, dat er een gezamenlijke verantwoordelijkheid ontstaan is voor hetgeen er bereikt is. Die verantwoordelijkheid ontstaat vanuit het gegeven dat ‘we niet tegen organisatie zijn en evenmin tegen een georganiseerde samenleving, maar wel streven we naar een samenleving zonder dwang. Dit betekent de mogelijkheid voor ieder van ons om te participeren, te raadplegen, ideeën samen vorm te geven, autonoom, weg van ideologische of parlementaire labels’.

Willen we groeien als Occupy dan dringt zich de noodzaak om een werkbare tactiek en strategie te ontwikkelen en eerst en vooral een landelijke structuur op- en uit te bouwen, om de neuzen wat meer dezelfde kant op te krijgen. Een mogelijke strategie en tactiek, kan zijn de kleine problemen die er leven binnen Nederland (bijvoorbeeld een ongewenste uitbouw in een stad of dorp, sluiting of minimalisering openingstijden bibliotheekfilialen) te verzamelen op een landelijke site, wat een drieledig doel heeft:

 1.   de solidariteit te tonen (solidariteit is een wapen)
 2.  een plaatselijk probleem landelijke attentie te geven (schaalvergroting van het probleem)
 3.  om te trachten, met al die kleine dingen mensen te stimuleren onder Occupy's vlag verder te (leren)           denkenen handelen(waarbij de mensen die terplekke bezig zijn tegen die kleine problemen erop gewezen kunnen worden dat hun probleem vermeld staat op de landelijke site.)

Tegelijkertijd ook bezig gaan met alle buitenparlementaire aktiegroepen die er in Nederland bestaan, met als doel te trachten die ook onder Occupy's vlag te krijgen. Dit vergt eerst en vooral onderzoek, welke buitenparlementaire aktiegroepen er (al) zijn en in tweede instantie een tactiek: hoe deze groepen te benaderen, om ze te doen overwegen zich onder Occupy's vlag te scharen. Het uiteindelijke doel is weeral bovengenoemde drieledig doel.

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(2) De Occupy beweging: een analyse.
« Reactie #2 Gepost op: 22 feb '12 - 04:37 »
De Occupy beweging: een analyse.

De geformuleerde basis van waaruit Occupy het levenslicht zag, de bankencrisis en de graaicultuur -de 99% versus de 1%- is slechts een speerpunt, daar de uiteindelijke drijfveer of bestaansvoorwaarde, waar Occupy een symptoom van is, ergens anders ligt, want dat is een symptoom van een wereldwijde revolutionaire bewustwording die in gang gezet is.

De theorie van de revolutionaire bewustwording:

Bewust zijn (worden) van de constatering dat wij mensen wereldwijd ontmenselijkt zijn in een onmenselijk systeem. Feitelijk is dat heel de aarde met al wat zich daarop bevindt: de natuur wordt in haar facetten vernietigd, mensen vervreemden van elkaar en van zichzelf, van enige harmonie tussen de aarde en al wat er op leeft is geen sprake. Dit alles wordt onderdrukt en uitgebuit...
De onderdrukking wordt door staten wereldwijd opgelegd, doordat die met onder anderen gecreëerde grenzen verdeelt & heerst. De uitbuiting wordt door een wereldwijd kapitalisme, dat geen grenzen kent maar grenzen alleen misbruikt, opgelegd.

Deze onderdrukking en uitbuiting zijn tot stand gekomen en worden in stand gehouden door drie tegenstellingen, namelijk rijk - arm (het kapitaal), zwart - wit (racisme) en man - vrouw (patriarchaat) en we kunnen zelfs eventueel spreken van een vierde tegenstelling, namelijk mens - natuur (natuurvernietiging.) Deze tegenstellingen zijn inherent aan het systeem met al zijn facetten, marges en zogenaamd democratische spelregels.

Het revolutionaire binnen bovenstaande bewustwording is het besef, dat zolang deze uitbuiting en onderdrukking door staat en kapitaal niet omver geworpen wordt –uiteindelijk - de mens en al wat groeit en bloeit, uitgebuit en onderdrukt zal blijven.

De praktijk van de revolutionaire bewustwording:

De confrontatie aan gaan: Occupy, de tentenkampen, is het bezetten van openbare grond.
Deze kampen zijn het ‘hout’ om een tegenmacht, lees tegen de macht, op en uit te bouwen.
Tegenmacht die gebaseerd is op solidariteit, creativiteit, verbondenheid en menselijke warmte, vier begrippen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Het bouwen aan de tegenmacht gebeurd binnen General Assemblees, waarin het streven naar consensus en organisatie zónder dwang het uitgangspunt zijn. Dit is Occupy zelf, de beweging Occupy, het vuur. Zonder hout geen vuur: de tentenkampen zijn vooralsnog een vitaal onderdeel om het vuur brandende te houden. De kracht van de tentenkampen zelf – we gaan niet weg mentaliteit- is onverzettelijkheid.
De tentenkampen, wereldwijd, brengen een tegenstelling in beeld: een simpel tentje tegenover de waanzin van de wereld (met alle ‘verworvenheden’ van die wereld.)
De aktiekampen staan op openbaar terrein, een neutraal terrein, daar openbare grond geen politieke, religieuze of andere kleur kent (denk aan samenzweringstheorieën.) Verder stellen de kampen op die manier dat het openbare terrein van ons allemaal is: ‘Who’s street?’ ‘Our streets!’

De revolutionaire bewustwording in detail:

Occupy is niet bezig met zieltjes winnen: de revolutionaire bewustwording is een individueel proces.
‘We’ kunnen alleen handvaten aanreiken door onder andere de juiste vragen te stellen. ‘We’ betreft alleen personen die zich kunnen identificeren met de omschreven theorie en praktijk van de revolutionaire bewustwording.
Vitaal onderdeel van de bewustwording is: het nemen van eigen verantwoordelijkheid, naar jezelf en anderen toe. De tijd van vrijblijvendheid is voorbij. Zonder het nemen van die verantwoordelijkheid wordt het bewustwordingsproces een spel. Het is noodzakelijk dat men kan worden aangesproken op het niet nakomen van de zelf aangegane verantwoordelijkheid.

Genoemde verantwoordelijkheid is noodzakelijk om een collectiviteit met elkaar op en uit te bouwen. Een collectiviteit die het systeem en zichzelf zal overstijgen. Deze komt natuurlijk niet uit de lucht vallen en zal gerealiseerd worden in een continue wisselwerking van denken en voelen, praten en doen.
Het doorbreken van leiderschap binnen Occupy kan alleen gebeuren middels het delen van kennis en het delegeren van taken. Kennis is immers macht.

Stellingname, strategie en tactiek:

Willen ‘we’ groeien dan is het ontzettend belangrijk, zoniet noodzaak, een werkbare korte en langetermijn strategie en tactiek te ontwikkelen. Alleen dan kunnen de uit te voeren akties gekaderd worden. Deze strategie en tactiek dragen ook bij tot transparantie, die naar buiten toe gecommuniceerd moet worden om zo tot een stellingname te komen (logisch volgend op de genoemde verantwoordelijkheid, naar hen toe, die zich al kunnen of willen gaan identificeren met al het bovenstaande.)
Wanneer Occupy als beweging geen stellingname inneemt, krijgen elementen die zich niet volledig met Occupy identificeren een platform. Dat platform gaat dan contraproductief, danwel saboterend doorwerken op de te formuleren stellingname van Occupy zelf.

Een aanzet tot een strategie en tactiek is het werken aan het bundelen van –de- deelstrijden om ze in een revolutionair verband en perspectief te plaatsen. Om een strijd op twee fronten plaats te laten vinden: via een mentaliteitsverandering in de hoofden van de mensen en op straat.
Take the square, dat gelieerd is aan Occupy, heeft zestien punten geformuleerd die een leidraad kunnen vormen om een stelling in te nemen, alsook een aanleiding kunnen zijn binnen het ontwikkelen van een strategie en tactiek:

 1. Geen geweld enkel als een legitiem antwoord op repressieve aanvallen
 2. Volksvergaderingen met maximale publieke deelname. De methode om consensus te bereiken als beslissing mechanisme.
 3. Samenwerking en synergie, wederzijdse hulp. Dialoog om conflicten op te lossen.
 4. Collectieve intelligentie, debat en het delen van kennis aanmoedigen.
 5. Horizontaal systeem. Geen hiërarchie en het ontbreken van permanent leiderschap, naast natuurlijk leiderschap, roterend en terugroepbaar op elk gebied.
 6.  Het aan de kaak stellen en verwijderen van de huidige democratie.
 7. Organisatorische transparantie. Het ware als gedeelde doelstelling.
 8. Milieuactivisme, duurzaamheid en consuminderen.
 9. Onpartijdigheid en het huidige systeem van vertegenwoordiging wegdoen.
 10. Antikapitalisme. De misbruiken van het huidige systeem liggen aan de basis van onze reactie.
 11. Vermenselijking van de economie, prioriteit geven aan het gemeenschappelijke goed, gebaseerd op zorg voor elkaar en de wereld.
 12. Zelfbeheer. De kapitalistische slavenarbeid uit het systeem.
 13. Seculiere spiritualiteit. Geen enkele religieuze regel kan invloed hebben op de beweging.
 14. Gezondheid- en opvoeding systeem voor de groei van gezonde mensen, het allopathische drug systeem verlaten, en op de massa georiënteerde educatie aangepast aan toekomstig werk.
 15. Inclusie van elk individu of groep die deze waarden of ideologie respecteert.
 16. Terugroepbaarheid en continue herziening van deze waarden.
« Laatst bewerkt op: 22 feb '12 - 05:08 door fon1960 »

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(3) Occupy...doet leven
« Reactie #3 Gepost op: 22 feb '12 - 04:38 »
Occupy...doet leven

(het origineel artikel is afkomstig van http://ovl.indymedia.org/news/2012/01/32030.php en is in lichtelijk gewijzigde vorm hier gepubliceerd)

Occupy…

In opstand komen tegen de economie! Omdat de economie altijd rijken en armen nodig heeft, winnaars en verliezers in een spel zonder einde. Omdat het een blok aan ons been is dat ons veroordeelt tot een bestaan van werken, consumeren en sterven. Omdat de economische crisis het perfecte excuus zal zijn om de controle en de dagelijkse financiële chantage strakker aan te trekken. Omdat het merendeel van de economie draait om zichzelf in stand  houden, aan de lopende band noden creëert en ons allemaal tot verslaafden wil maken van werk en geld. Omdat dit alles onze echte dromen en verlangens alleen maar in de weg kan staan.

In opstand komen tegen nationalisme! Omdat we weigeren ingelijfd te worden onder welke vlag dan ook. Omdat de zogezegde 'Nederlandse identiteit' ons gestolen kan worden en omdat de Nederlandse driekleur ons in een andere verpakking gewoon meer van hetzelfde wil verkopen. Omdat het idee van een Natie enkel grenzen opwerpt, mensen tegen elkaar uitspeelt en onze aandacht wil afleiden van wat er werkelijk voor ellende zorgt in deze wereld.

In opstand komen tegen de politiek! Tegen alle politiek, tegen de democratie met haar oppositie en meerderheid, en tegen elke politieke ideologie. Omdat we enkel onszelf willen vertegenwoordigen en willen vechten voor zo veel mogelijk vrijheid in elk aspect van ons leven. Zonder chefs of leiders, zonder manipulatie of bemiddeling.

…doet leven
« Laatst bewerkt op: 22 feb '12 - 05:17 door fon1960 »

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(4) Over tafelen
« Reactie #4 Gepost op: 22 feb '12 - 04:40 »
Over tafelen

 (geschreven net voor de eerste ronde tafel den haag op zo 15 jan 2012)

weet je, dr is iets raars aan de gang...

den haag heeft ervoor gezorgd dat er nu een goedlopende internationale ronde tafel is...den haag heeft er voor gezorgd dat er nu een landelijke ronde tafel is...maar het is den haag vooralsnog niet gelukt, om een plaatselijke ronde tafel te organiseren...

wat er nu in den haag gebeurd, is dat iedereen maar langs elkaar heen werkt...zonder enig collectief draagvlak...veelal wordt er eerst iets gedaan en pas daarna wordt gevraagd wie er aan mee wil doen...in plaats van andersom, dat er eerst gevraagd wordt, of iets een goed idee is en DAN pas naar een uitvoering van een idee te gaan werken...

maar zouden we een wekelijkse ronde tafel den haag gaan organiseren, online via mumble...dan kunnen alle (werk)groepen die er zijn (het kamp zelf, de directe ondersteuningsgroep van het kamp, team legal, redaktie den haag, moderators van chat...en mogenlijk nog te vormen -tijdelijke- groepen) verslag uit kunnen brengen -eventueel met een afvaardiging van een (werk)goep- waar men mee bezig is...en kan iedereen op- en aanmerkingen maken, zodat dat weer terug in de werkgroep besproken en verwerkt kan worden...wat vervolgens de week erop weer terug in de ronde tafel "gegooid" kan worden...

en zo kunnen we dan gaan werken aan een daadwerkelijke SAMENwerking...aan de opbouw van een collectief tenslotte...

bewust wordt het nu een "ronde tafel" genoemd en geen "GA", want een GA impliceert dat er met consensus gewerkt wordt...maar consensus-denken en handelen moet geleerd worden...want bij consensus is het belangrijk dat het "ik-denken" vervangen wordt in het "wij-denken", met andere wooden : bij consensus is het heel belangrijk dat het collectief (denken en handelen) voor het individu(eel denken en handelen) gaat...en dat kunnen "we" nog niet, nu...

ik vraag dus met klem, aanwezig te zijn op :

zondag 15 januari 21:00 ronde tafel onliners / velders occupy den haag op mumble...iedereen die zich betrokken voelt bij occ den haag is welkom...

...informatie omtrent download & gebruik van mumble is hier te vinden : http://occupynederland.nu/nl/pagina/mumble-uitleg

alleen SAMEN kunnen we trachten dr iets van te maken...eenheid door verscheidenheid !!!

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(5) Rond tafelen: samen naar de sterren reiken
« Reactie #5 Gepost op: 22 feb '12 - 04:41 »
Rond tafelen: samen naar de sterren reiken

(geschreven net na de eerste ronde tafel den haag van zo 15 jan 2012)

de inzet is hoog...maar de unieke kans die ons nu geboden wordt, kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan...

want te constateren valt (ook bezien in het licht van de grote opkomst van die eerste ronde tafel), is dat de wens -bij allen- bestaat om gestruktureerder en transparanter een poging te doen, om (eindelijk) aan bewegingsopbouw te gaan doen...(waarbij met bewegingsopbouw bedoeld wordt dat we niet enkel een smeekschrift willen presenteren aan hen die ons regeren, maar dat we willen gaan bouwen aan een beweging die de kracht heeft haar eisen zelf te realiseren)...

de taak, die we ons gesteld hebben, is met de mensen die zich betrokken voelen bij occupy den haag, ondanks de verschillen die er zijn, te (gaan) zoeken naar wat ons bind...en in de komende ronde tafels zal gaan blijken, of we in staat zijn (al) om ons "ego" opzij te zetten en het "collectief" te laten prevaleren...

en natuurlijk is het niet wenselijk, noch mogelijk, nu al een een poging te wagen om in de (nabije) toekomst te kijken...en te gaan zien waar deze poging ons kan doen leiden...maar vast staat wel, dat er een wil is, om toekomstgericht te willen gaan werken...en daarbij mogen we niet uit het oog verliezen, dat we een niet meer weg te denken verleden met ons meedragen...

het is dan ook aan ons allen, dat verleden zo snel als mogelijk als een leerschool gaan beschouwen, om niet in dezelfde valkuilen te trappen, die er voor gezorgd hebben, dat dit gezamellijk verleden zo dramatisch verlopen is...

uiteraard zullen er meningsverschillen blijven bestaan...want het is een vitaal onderdeel van ons mens-zijn, onszelf als individu te blijven manifesteren...echter... de meningsverschillen die er waren en zijn, hebben tot nu toe ertoe geleid dat we -doordat we tegen elkaar, in plaats van met elkaar aan het praten en handelen waren- elkaar bezagen als tegenstanders, in plaats van als medestanders...

waarmee gezegd, de meningsverschillen mogen er nooit en te nimmer een onderdeel van zijn, om ons te verdelen...want de bestaande (en toekomstige) meningsverschillen zouden eigenlijk juist een kracht kunnen zijn, om onze gezamelijke inzet te verhogen...met andere woorden, een ander zijn / haar mening kan juist ook als een waardevolle aanwinst bezien worden, die er uiteindelijk -mogelijkerwijs- ook toe bij zou kunnen dragen, de eigen mening te herzien, danwel bij te stellen...

en het is dan ook die inzet, die gevraagd wordt, om te groeien, om uiteindelijk een collectief gedachtengoed te ontwikkelen...zodat we -in de nabije toekomst- kunnen gaan werken aan een eigen visie, die compleet los staat van de bestaande visie's...en die -mogelijkerwijs- gaat bijdragen aan een (noodzakelijke) systeemverandering...

grijpen we echter deze unieke kans echter niet, dan voeden we alleen maar de individuen die er een eigen agenda op na houden...en geven we ook voeding aan een intern leiderschap, die, zoals bekend is, alleen maar bijdraagt aan een persoonsverheerlijking.. .en ook houden we er een kudde schapen aan over dan, die zelfs niet willen -nu- dat we -ieder van ons- een individu zijn, die -zonder onze individualiteit op te willen geven- gezamelijk willen bijdragen aan dat (noodzakelijk) collectief gedachtengoed...(verblind als ze -nog- zijn, door die interne leiders die er alleen maar op uit zijn om aan de macht te komen...om hun gelijk door te kunnen gaan drukken)...

alleen samen kunnen we naar de sterren reiken
« Laatst bewerkt op: 22 feb '12 - 05:15 door fon1960 »

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
Occupy Occupy in Nederland; een tussenstand na 1/3e jaar (15 oktober 2011 - 15 februari 2012)

Toen Occupy op 15 oktober 2011 in Nederland het levenslicht zag, was het een hype. En voor velen die toen middels een fysieke aanwezigheid op een kampement en/of virtueel online-betrokken raakten, was het een ultieme poging om hun eigen agenda Occupy’s agenda te maken, maar al snel bleek, dat Occupy als beweging zich niet liet inpakken door een bepaalde agenda. Dit zorgde ervoor, al heel snel nadat die hype in rustigere vaarwateren terecht kwam, dat er een hoop mensen afhaakten en verder is er een uitkristallisering proces op gang gekomen dat er voor zorgde, dat zij die hardnekkig vast bleven houden aan een eigen agenda aan de zijlijn werden (en worden) gezet.
Na 15 oktober 2011 zijn er in den lande ook een aantal kampementen bijgekomen, alsook zijn er reeds een aantal kampementen verkleind, gestopt dan wel ontruimd en duidelijk is ook geworden, sindsdien, dat het officiële gemeentebeleid rondom kampementen per stad heel verschillend en willekeurig is. De ene stad accepteert alles, terwijl de andere stad niks toe staat en een kampement liever kwijt dan rijk is. Ook hebben de eerste kort gedingen rondom kampementen al plaats gevonden.
Er zijn al vier LOM’s (= Landelijke Occupy Meetings) geweest, maar deze werden vooral bezocht op persoonlijke titel en van een continuïteit was nog niet echt sprake. Online is er een wildgroei aan Occupy gerelateerde sites ontstaan, ook daar is de samenhang voorlopig nog zoek en de verschillende livestreams die er online te vinden zijn, hebben vooralsnog een chronisch menstekort, zodat er haast geen kwalitatieve programma’s gepresenteerd worden; toch hebben de livestreams hun nut al bewezen, ze brengen de kampementen in beeld en doen live verslag van verschillende aan Occupy gerelateerde demonstraties & manifestaties alsook van een enkele calamiteit die zich op- en rondom kampementen hebben afgespeeld, zijn al live in beeld gebracht. Vooral de online communicatie is goed op gang gekomen via de chat van de livestream (en chat interactie met hen die live streamen), maar ook zijn er verschillende skype-groepen opgezet en mumble stelt ons in staat om grotere groepsgesprekken mogelijk te maken, hoewel de landelijke ronde tafel online nog niet echt van de grond is gekomen wat deels te begrijpen is, daar er plaatselijk, noch landelijk (haast nog) geen structuren zijn opgebouwd.

Verder kunnen we nu (al) constateren dat er zich een tweetal ‘tegenstrijdige’ -zo het lijkt - groeperingen hebben afgetekend binnen Occupy Nederland: zij die zich met spirituele bewustwording bezig wensen te houden en zij die bewustwording nastreven. Beide groeperingen lijken een eigen agenda te hebben die gedeeltelijk (zo het mij overkomt althans) haaks op die van Occupy’s agenda staat. De eerste groep ziet als ‘oplossing’ dat de mens innerlijke rust moet vinden (of zoiets) en dat dan alle problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon, terwijl de tweede genoemde groep er van uitgaat dat als de excessen (graaicultuur, corruptie) maar verdwenen zijn, maar de staat en het kapitaal -zij het in een meer verantwoorde vorm - blijft bestaan, we nog lang en gelukkig verder kunnen leven. Zij die roepen om meer “Aktie” (die voort kan komen uit een begrijpelijke frustratie, desalniettemin) kunnen ook onder deze groepering vallen, want “Aktie om de Aktie” -zo dat geïnterpreteerd kan worden- getuigd van een korte-termijn-denken. Beide groeperingen zijn dan ook reformistisch te noemen, wat op zich niet echt problematisch hoeft te zijn, zij het dat ze wel voor een tweedeling binnen Occupy dreigen te zorgen, want er is een derde groepering, die naast de voorgaande twee groeperingen lijkt te bestaan; zij die een revolutionair bewustzijn als voorwaarde stellen, m.a.w. zij die -tenslotte - de vernietiging van de staten en het kapitaal wereldwijd beogen en bezien we dit in een internationale context, dan zien we dat deze "boodschap", het op- en uitbouwen van een revolutionair bewustzijn, eigenlijk al veel eerder de wereld ingestuurd is, ver voor de volksopstanden in Egypte al, namelijk door de Mexicaanse zapatisten. Daarom dan ook is Occupy - vanuit dit oogpunt bezien- een symptoom van een wereldwijde revolutionaire bewustwording welke jaren geleden al in gang gezet is.

Om te voorkomen dat er een tweedeling ontstaat binnen Occupy Nederland, is het noodzakelijk dat er plaatselijk, regionaal en landelijk (werkbare) structuren op- en uitgebouwd gaan worden want deze op- en uit te bouwen structuren gaan voor de broodnodige eenheid zorgen, middels een collectief, die de (dreigende) tweedeling gaat overstijgen. Er kan gesproken worden van een collectief, als er structuur ontstaat, praktisch vormgegeven door werkgroepen die onderling met elkaar in contact staan. Dit betekent ook dat nieuwkomers gemakkelijk kunnen participeren, want men kan aan een bestaande werkgroep bijdragen en / of zelf een werkgroep opzetten. Zij die niet willen / kunnen bijdragen aan een werkgroep, sluiten zich buiten een collectief, maar zolang er een verbondenheid met Occupy als beweging bestaat, is dat ook een mogelijkheid, Occupy kan namelijk niet geclaimd worden.
Dit gaat er ten slotte voor zorgen, dat we in plaats van enkel een smeekschrift te presenteren aan hen die ons regeren, we gaan bouwen aan een beweging die de kracht heeft haar eisen zelf te realiseren. Want wil Occupy overleven, dan is het noodzakelijk een aanvallende politiek te voeren om veranderingen af te dwingen, daar het tonen van radicale visies noodzakelijk is om die systeemverandering af te dwingen.

In praktijk betekent dit, dat we ons moeten realiseren dat de tijd van vrijblijvendheid voorgoed voorbij is en dat, willen we ooit een factor van betekenis gaan worden, we verplicht zijn te leren denken & voelen, praten & doen. Waarmee bedoeld wordt dat we ons denken aanvoelen op een dusdanige manier, dat het een integraal onderdeel van onze eisen gaat worden die vervolgens in een praktijk omgezet gaan worden. Dat we leren dus, het groepsbelang voor het individuele belang te gaan stellen, zonder onze, ieders, eigen (en unieke) identiteit op te geven en dat we ten slotte ook aanspreekbaar gaan worden op ons -individueel - handelen dat het collectief op een hoger niveau gaan brengen.
Het op- en uitbouwen van die structuren op landelijk niveau, waarbij het ontwikkelen van een gezamenlijk gedragen werkbare korte- en langetermijnstrategie noodzakelijk is om te groeien, is momenteel belangrijker dat ons te richten op hen die zich nog niet aangesloten hebben bij Occupy want zonder dat, zal eenieder altijd een roepende in de woestijn blijven, die alleen op eigen titel misstanden aanklaagt en (mogelijke) alternatieven aandraagt.
Werkbare korte- en langetermijnstrategieën zijn het plannen van acties om echt weerstand te mobiliseren, om onszelf te verdedigen tegen de economische en fysieke oorlog die wordt gevoerd tegen onze gemeenschappen, maar ook door aanwezig te zijn met Occupy op acties georganiseerd door andere groeperingen maakt het expliciet duidelijk wat het impliciet al is, een leiderloze, radicale beweging tegen staat en kapitaal. Ons streven is ten slotte een vorm van zelfbestuur, zonder alle onnodige hokjes waar je als burger doorheen moet, om een menswaardig bestaan op te bouwen dit is onmogelijk zonder eerst structuren op- en uit te bouwen die gaat bijdragen aan een op- en uit te bouwen collectiviteit, die het systeem en zichzelf zal overstijgen.

Revolutie komt niet, revolutie maak je

lovelieveliefs

Fon (raak)

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(7) Wat is...en waarom structuur
« Reactie #7 Gepost op: 08 apr '12 - 15:54 »
Vooraf: dit artikel staat ook elders op dit forum...maar om alles wat ik geschreven heb ook als "1 geheel" te kunnen lezen, heb ik besloten dit artikel ook hier te plaatsen...

Wat is...en waarom struktuur

We constateren dat occupy een beweging is en geen organisatie. Het is ook niet wenselijk dat occupy (ooit) een organisatie wordt. Want zou occupy (ooit) een organisatie worden, dan institutionaliseert occupy. We kunnen namelijk stellen, dat een organisatie een logge "machine" is. Deze heeft met een vastomlijnde struktuur de levensvatbaarheid als "non-persoon" bevestigd. Een organisatie vergt duidelijkheid wie waar staat (anders is het niet georganiseerd).

Dit terwijl nu (het begrip zegt het al) occupy in -constante- beweging is. Die beweging is noodzakeljk zelfs, want zonder beweging verstart niet alleen occupy als beweging, maar ook occupy's gedachtengoed zal dan ook verstarren. Het gedachtengoed, dat juist moet bewegen, groeien, naar een "nieuw / anders" soort denken (en handelen tenslotte), dat een voorwaarde is om -ooit- een beweging van betekenis te kunnen worden.

Er zijn nog 2 andere facetten die van belang zijn om -ooit- een beweging van betekenis te worden. Dat is ten eerste de leiderloosheid en ten tweede het op- en uitbouwen van strukturen. Beiden zijn een voorwaarde om een collectief (gedragen) gedachtengoed te ontwikkelen. De  leiderloosheid waarborgt dat we allen onze (unieke) identiteit kunnen bewaren en de strukturen gaan ervoor zorgen dat elk van ons een gelijkwaardige positie binnen het geheel kunnen gaan vervullen. Een gelijkwaardigheid, die er zorg voor gaat dragen, dat ons "mens-zijn" optimaal tot zijn / haar recht kan komen.

Let wel, een voorwaarde om die strukturen vorm te geven, is transparantie. Dit op een manier, dat elk van ons minstens kan meelezen (en mogelijkerwijs kan meedenken en -handelen ook) in alle mogelijke vormen van struktuur die zich aandienen. Gesloten groepen (niet-transparante groepen dus) moeten dan ook tot een absoluut minimum beperkt gaan worden. Maar wel dient beseft te worden, dat er -ook- gesloten groepen nodig zijn. Want soms is het noodzakelijk dat een bepaald denk- en handelsproces eerst ontwikkeld wordt, alvorens het aan het "daglicht" gepresenteerd kan worden.

We kunnen dus stellen, dat de bedoelde strukturen een samenwerkingsverband tussen verschillende individuen gaat zijn. Dit op een manier, dat elk van ons bijdraagt aan -en bij kan dragen aan- een puzzel. Een puzzel, die nooit af is en ook nooit af gaat zijn. Een puzzel, die altijd de mogelijkheid in zich draagt anders gelegd te worden, zodat er een totaal ander beeld gaat ontstaan, als wat verwacht werd. Dat is beweging.

Om (die) strukturen vorm te geven, is het wenselijk, zoniet noodzakelijk, werkgroepen op te zetten, waarin eenieder -die wil- in kan participeren. Noodzakelijk is het zelfs, iedereen "toe te laten" om te participeren, want alleen dan kan er sprake zijn van een uitwisseling van ideeen enerzijds en een "elkaars kennis en ervaring delen" anderzijds. Ook is in dit proces noodzakelijk, toe te werken naar gezamelijk gedragen output van een betreffende werking. Om zo, al "doende" te ervaren wat het is, die zoektocht naar wat we samen kunnen en willen dragen. Want dit draag bij, aan het ontwikkelen van het leren denken (en handelen tenslotte ook, want er wordt een gezamelijke praktijk opgebouwd) in een groep, voor een groep en door een groep.

Daarbij is het zaak, dat ieder individu zich concentreert op de eigen talenten, in plaats van zich te richten op dat, wat eventuele knelpunten zijn. Want zo een instelling waarborgt een "geven naar vermogen", waarin de eigen verantwoordelijkheid bepalend is voor de bijdrage. En ook waar uitgegaan wordt van ieders eigen identiteit. Er vanuit gaan dus, dat als jij iets ziet wat je "werk" oplevert, je jezelf tegelijkertijd "werk" gegeven hebt (je je eigen werkgever en werknemer tegelijkertijd bent).

Let wel, er moet wel constant gekeken worden of er collectief draagvlak is, voor hetgeen ondernomen wordt. Wat "bewaakt" wordt, dat draagvlak, want men maakt deel uit van een werkgroep. Met andere woorden, de mede-groepsleden zijn ook thevens -al- de personen die als feedback (kunnen) dienen.

fon (raak)

Offline fon1960

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 62
  • love is the only emotion
(8) een vergelijking van provo met occupy
« Reactie #8 Gepost op: 08 apr '12 - 15:58 »
Een vergelijking van provo met occupy

ter leering ende vermaek :

***

eerst een stuk over provo...en dan provo vervangen door occupy en in tegenwoordige tijd gezet :

***

uit : http://www.gramschap.nl/provo/provo2.html#geboortegolf

***

Provo was een image, een luchtballon, een beeld van iets, maar niet het ding zelf. Zodoende was het ook onmogelijk dat iemand namens Provo zou spreken. In de praktijk kwam dit er op neer dat iedereen bevoegd was namens Provo te spreken, maar dat ieder ander ook het recht had die spreker ter verantwoording te roepen voor zijn uitspraken. Dat beperkte het animo om namens de beweging te spreken aanzienlijk. Zelfs de tamelijk kleine groep van (aan de pers) bekende provo's vermeed in het algemeen collectieve en zeker individuele uitspraken die de beweging vast zouden kunnen leggen. Ook hierbij werkte het middel van de decentralisatie uitstekend: voor iedere actie en onderneming werd een aparte vereniging, comité of actiegroep opgericht die dan door Provo gesteund werd.

***

Occupy is een image, een luchtballon, een beeld van iets, maar niet het ding zelf. Zodoende is het ook onmogelijk dat iemand namens occupy kan spreken. In de praktijk komt het er op neer dat iedereen bevoegd is namens occupy te spreken, maar dat ieder ander ook het recht heeft die spreker ter verantwoording te roepen voor zijn uitspraken. Dat beperk het animo om namens de beweging te spreken aanzienlijk. Zelfs de tamelijk kleine groep van (aan de pers) bekende occupy'ers vermijd in het algemeen collectieve en zeker individuele uitspraken die de beweging vast zouden kunnen leggen. Ook hierbij werkt het middel van de decentralisatie uitstekend: voor iedere actie en onderneming wordt een aparte vereniging, comité of actiegroep opgericht die dan door occupy gesteund wordt.

***

nog een stukje :

***

De decentralisatie, het individualistisch karakter en de openheid van Provo vormden tevens een redelijk effectieve beveiliging tegen infiltraties. Binnen Provo werd over van alles gepraat, maar door het ontbreken van een centrale leiding of een 'democratische structuur' was het niet nodig om plannen voor verboden acties met anderen te bespreken dan met degenen die er direct bij betrokken waren omdat ze door de initiatiefnemer(s) volstrekt vertrouwd werden. Dat er geen sprake was van een centrale leiding of een geheime kern binnen Provo was voor de politie en de veiligheidsdiensten nauwelijks begrijpelijk. Dat de beweging organisatorisch in feite niet bestond konden noch de media, noch de autoriteiten, noch de later geïnteresseerd geraakte wetenschappers, geloven.

***

De decentralisatie, het individualistisch karakter en de openheid van occupy vormen tevens een redelijk effectieve beveiliging tegen infiltraties. Binnen occupy wordt over van alles gepraat, maar door het ontbreken van een centrale leiding of een 'democratische structuur' is het niet nodig om plannen voor (verboden) acties met anderen te bespreken dan met degenen die er direct bij betrokken zijn omdat ze door de initiatiefnemer(s) volstrekt vertrouwd worden. Dat er geen sprake is van een centrale leiding of een geheime kern binnen occupy is voor de politie en de veiligheidsdiensten nauwelijks begrijpelijk. Dat de beweging organisatorisch in feite niet bestaat kunnen noch de media, noch de autoriteiten, noch de geïnteresseerd geraakte wetenschappers, geloven.

***

fon (raak)