Maandelijkse archieven: september 2015


Er keert een tij ten goede. Al die mensen die nu – na de schokkende beelden van vluchtelingen die schipbreukleden op de Middellandse Zee,  opeengepakt zitten op Griekse eilanden, na de foto van het aangespoelde jongetje op de Turkse kust, na de dramatische taferelen rond het station van Boedapest – zeggen: dit kan zo niet, laat het hart spreken, laat die mensen binnen, vang ze goed op, hélp ze – al die mensen laten zien dat twintig jaar Fortuyn en Wilders en Teeven en noem ze maar op de geest van de mensen niet volledig heeft verziekt. Dat is goed, dat tij ten goede. En nodig.

Waar harten zo beginnen te spreken, daar beginnen de machten te wijken. Nú is daarom het moment om de druk op te voeren en oplossingen dichterbij te brengen op basis van menselijkheid en solidariteit. Daartoe zijn echter een paar pittige uitgangspunten nodig. Hier zijn er een paar.

Vluchtelingen zijn welkom, allemaal. Niemand heeft het recht om te zeggen ‘jij loopt niet genoeg gevaar, jij mag er niet in’. Iedereen hort de vrijheid te hebben om te wonen en te leven waar zij of hij wil. Mensen die vrijheid afpakken is een diepe inbreuk op hun rechten. Dat is één.

De hele infrastructuur van hekken om vluchtelingen buiten te sluiten, van detentiecentra om ze op te sluiten, verdient sloop. Het hele legioen van gewapend personeel dat mensen met traangas probeert tegen te houden, met boeien gevangen neemt, uit een trein haalt om ze in een kamp te stoppen, gevangen zet om ze vervolgens te deporteren, en ga zo maar door… dat hele personeel verdient ontslag op staande voet, en bij tekenen van menselijk gedrag vervolgens omscholing tot docent en zorgwerker. Dat is twee.

De opdrachtgevers voor dit hele beleid zouden, als strafrecht onpartijdig werkte en bruikbaar was, langdurige gevangenisstraffen dienen te krijgen wegens systematische schending van mensenrechten van talloze honderdduizenden mensen. Gelukkig voor hen geloof ik niet in strafrecht. Maar aftreden, en ontbinden van het bureaucratische apparaat waar ze leiding aan geven, is wel het minste. Dat is drie.

Dit is allemaal nog vrij algemeen. Laten we deze inzet een handvat geven, concreet maken. Laten we iets gaan dóén in bovengenoemde richting. Helpen met opvang – maar alsjeblieft niet via het officiële Orgaan Opvang Asielzoekers, dat verbonden is aan het uitzettingsapparaat! – is uitstekend. Het gonst van de initiatieven. Doneer je Deken  boezemt vertrouwen in, via dit initiatief zamelen mensen dekens en dergelijke in om ze naar Calais te brengen, naar vluchtelingen die daar onder veelal schrijnende omstandigheden bivakkeren in de hoop dat ze naar Engeland kunnen oversteken. Er zijn meer waardevolle initiatieven. Kijk wat je kunt doen. Helpen is goed. Nodig.

De straat op gaan is belangrijk: deelnemen aan wakes en demonstraties. Hopelijk wordt de Landelijke demonstratie Vluchtelingen Welkom groot en fel. Met dit soort actie wordt de solidaire stemming die de laatste weken is ontstaan, nadrukkelijk tot uiting gebracht, extra voelbaar gemaakt, en dat is nodig. Kijk waar je aan deel kunt nemen. Demonstreren is goed. Nodig.

Maar terwijl de solidaire stemming zo sterk is dat ook politici er lippendienst aan bewijzen, gaat opsluitings-, uitsluitings en uitzettingsmachine door. Daarom is steviger actie noodzakelijk, zoals Blockupy Binnenhof, een voorgenomen blokkade van het Ministerie van Veiligheid en Justitie op 15 september  Het ministerie gaat over de deportatie van vluchtelingen. Uit de oproep: “Onze eis: stop alle uitzettingen” Dit soort acties van burgerlijke ongehoorzaamheid zijn goed. Nodig.

En terwijl we geschokt kijken naar taferelen in Griekenland en Hongarije, zet een bouwbedrijf stappen om een gevangenis voor vluchtelingen te bouwen en geeft een gemeente daar vergunning voor. Dat gebeurt hier in Nederland. Het bedrijf heet De Vries & Verburg. De plaats delict is Zeist. En het delict is de bouw van een zogeheten ‘Gesloten Gezins Locatie’, een gevangenis om mensen zonder verblijfspapieren – gezinnen in dit geval – op te sluiten. Dit moet dan plaatsvinden op Kamp Zeist, waar al mensen zonder zulke papieren zitten opgesloten, ook gezinnen. Ze worden daar vastgehouden en klaargemaakt om weer het land uit gewerkt te worden. Van detentie naar deportatie dus, en de bouw van de gezinslocatie betekent dat De Vries & Verburg daar nog geld aan ‘verdient’ ook. Vandaag heeft de gemeente Zeist vergunning verleend  aan het bedrijf. Die gemeente heeft een griffie, en die kun je over deze vergunning een uiteraard heel beleefde maar vooral zeer verontwaardigde mail sturen. Het adres: [email protected] Ja ook dit is goed. En nodig.

De Anarchistische Anti-Deportatiegroep Utrecht is al langer bezig met een campagne tegen deze wandaad. Op 17 september komt er een lawaaidemonstratie bij het bedrijf De Vries & Verburg, in Stolwijk bij Gouda.  Daar gaan we herrie maken voor de poort, de mensen van dat bedrijf laten weten, horen, voelen, dat wat De Vries & Verburg, in opdracht van justitie en met toestemming van gemeente Zeist doet niet deugt en haaks staat op wat zoveel mensen steeds nadrukkelijker vragen, namelijk: vluchtelingen welkom. Ik herhaal: vluchtelingen welkom. Onvoorwaardelijk en allemaal. Meedoen aan deze lawaaidemonstratie is goed. En nodig. Doe wat je kunt!

Peter Storm

Overgenomen van Ravotr.nl

Vluchtelingen welkom – doe wat je kunt!



Weer een dag voorbij, weer een kind gestorven. Misschien niet op het strand vandaag maar zeker in Syrië, Palestina, Somalië. Waarschijnlijk ook aan een grens met, of in, Europa. We hadden een foto, die volgende week alweer vergeten zal zijn, nodig voordat de media eindelijk positieve aandacht besteedde aan het migrantenprobleem. Eindelijk worden de protesten opgemerkt. Natuurlijk moeten ze dan nog even door de ‘militantie-filter,’ de ‘radicalen-filter,’ en de ‘corporate-filter.’ Mensen zouden vluchtelingen graag opvangen in hun huis, zo rapporteert de Metro. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat de media weer moord-en-brand schreeuwt over hoe ‘die illegalen’ naar ‘ons volle land’ komen. Zij schreeuwen, de Staat doet.

Hiermee komen we dan ook aan bij een belangrijke, maar vaak vergeten, probleem rond migratie. Wat is de rol van de Staat hierin? Het is natuurlijk de Staat die G4S en KLM en andere bedrijven betaald om ‘die illegalen,’ vergetende dat dat mensen zijn, te deporteren. Het is de Staat die gezellig gezinsgevangenissen, een soort Ghetto, bouwt waar ouders en kinderen tot meerdere jaren vastgehouden worden. Wat moeten die mensen voelen? Ik zou dat eens moeten vragen aan mensen die het door hebben gemaakt. Ik kan me voornamelijk angst voor de deportatie en woede indenken. Misschien zijn ze voornamelijk hopeloos geworden; uitgeput. Stelt u zich eens voor hoe dat zou zijn: -> lees verder op de website van Hadrian Ferran

Illegaal? Het zijn toch mensen?



Verbijstering, woede, verslagenheid maar ook diepe bewondering strijden om de boventoon bij de taferelen die we vrijwel dagelijks te zien krijgen. Eerst vooral de mensen die in wrakke boten uit Afrika de Middellandse Zee probeerden over te steken, naar Italië. Vervolgens de grote aantallen vluchtelingen op Griekse eilanden, en aan de grenzen van Macedonië. Inmiddels is de aandacht verschoven door duizenden mensen in hartje Boedapest die fatsoenlijke opvang maar vooral ook bewegingsvrijheid willen, en getrakteerd worden op oproerpolitie in taferelen die soms wel hele nare associaties oproepen. Het beeld is echter tweeledig. We zien de verschrikking. We zien ook verzet.

We zien de wanhoop en ellende die deze mensen treft, en de grofheid waarmee staten, toegejuicht door veel te veel burgers deze mensen bejegenen. Intussen gaan er dus vluchtende mensen dood, gewoon omdat Europa ze laat verzuipen, liever dan fatsoenlijke overtochten en opvang te organiseren. Het beeld van Aylan Kurdi,  dat kleine jongetje op de vlucht uit Syrië, dood aangespoeld aan de Turkse kust, raakt diep. Hij blijkt intussen deel te zijn van een gezin waarvan ook de moeder en de broer van het jongetje op de vkl lucht zijn verdronken. Alleen de vader overleefde de reis. Dit soort beelden maken de verschrikking concreet. Het is een verschrikking die in de Middellandse Zee al aan mogelijk 2300 mensen op de vlucht de verdrinkingsdood heeft gekost.

Maar er is niet alleen leed. Er is ook verzet. Daarin is ook een wrange glorie te zien, de glorie van de dapperheid van deze mensen, het doorzettingsvermogen van degenen die levensgevaar riskeren in die boten, en grens na grens trotseren en zich met blote handen zo ongeveer Europa in véchten. Deze mensen zijn kwetsbaar. Maar deze mensen weigeren zeer resoluut om zich als zielige speelbal te gedragen. Deze mensen bedelen niet, maar strijden. En dat doen ze soms behoorlijk effectief. Het is die strijdbare kant die, te midden van alle trieste verhalen, best iets meer naar voren gehaald mag worden. Het is die strijdbaarheid die erop wijst dat er meer nodig is dan hulpvaardigheid, empathie met slachtoffers, ondersteuning van mensen in nood, menswaardige opvang zonder voorwaarden. Al die zaken zijn belangrijk. Maar daarmee verweven vraagt de situatie om actieve solidariteit van mensen die náást de vluchtelingen gaan staan om samen de grenzen te doorbreken en verblijfsrecht, onvoorwaardelijk verblijfsrecht, af te helpen dwingen.

Dat er deze zomer niet alleen de misère van mensen op de vlucht in beeld kwam, maar ook daadwerkelijk verzet van veel van deze mensen, was al weken geleden te zien aan de grens van Macedonië.  Daar wilden ettelijke duizenden mensen – migranten, aldus de NRC, maar migratie is hier tegelijk vlucht – Macedonië binnen komen, ze hadden “de nacht doorgebracht op een stuk niemandsland tussen de Griekse en Macedonische landsgrenzen”. De dag erop probeerden mensen Macedonië binnen te komen. “De Macedonische politie bestookte de menigte daarop met flitsgranaten (…) als gevolg daarvan raakten volgens de Griekse politie zeker acht mensen gewond.” Je bent op de vlucht voor geweld, en je krijgt nogmaals geweld te verduren om die vlucht moeilijk te maken. Welkom in Europa.

Maar het geweld mislukte in haar opzet! Vluchtelingen bleven het proberen, en liepen de grens in feite onder de voet.Duizenden vluchtelingen zijn vandaag door politiebarrières gebroken en de grens naar Macedonië over gerend”,  aldus de NRC de dag er op. Wederom schoot de politie met flitsgranaten. Intussen had dat land de noodtoestand al uitgeroepen. Politiegeweld en prikkeldraad en flitsgranaten: het hield de vastbesloten vluchtelingen niet meer tegen. Bij alle trieste beelden die achter dat woord ‘vluchtelingencrisis’ schuilgaan, is hier die andere kant zo zichtbaar: het daadwerkelijk doorbreken van grenzen door degenen tegen wie dat onmenselijke prikkeldraad en dat politiegeweld is gericht.

Inmiddels zijn we weken verder en heeft de strijd zich verplaatst naar hartje Boedapest, in Hongarije. Een woordvoerder van de regering van dat land had al in augustus geopperd dat dit land het leger zou moeten inzetten in de grensbewaking. Het land had ook al 2.100 politiemensen gestuurd naar de zuidgrens met Servië. Hongarije wil ook een hek bouwen aan die grens, om vluchtelingen te weren. Het idee om al het in hekken, soldaten en politiemensen gestopte geld in te zetten om mensen te helpen in plaats van ze te terroriseren, is aan de autoriteiten niet besteed. Om over de mensnkracht maar te zwijgen. Al die agenten en militairen kunnen ook tenten helpen opzetten, eten helpen koken, in plaats van Ids checken en mensen verder traumatiseren. Dat vraagt natuurlijk wel dat die agenten en soldaten hun eigen verdrongen menselijkheid heroveren die ze in hun baan kwijt raken.

Vluchtelingen bereikten de hoofdstad, en verzamelden zich voor het treinstation. De regering sloot dat station af voor de wachtende menigte van enkele duizenden mensen. De bestemming was Oostenrijk en Duitsland. Ze moesten echter m aar afwachten, en mensen begonnen te protesteren tegen de omstandigheden op het station en om te eisen dat ze weg mochten uit Hongarije. Ze drukten hun woede uit tegen het feit dat ze een aanzienlijke hoeveelheid geld hadden betaald voor de treinkaartjes om vervolgens verhinderd te worden om te vertrekken”, aldus Aljazeera.  Ze kampeerden noodgedwongen, in iets wat het midden hield tussen een vluchtelingenkamp en Occupy. De politie had de toegangen naar het station voor vluchtelingen afgesloten. Bewoners en toeristen mochten er wel in, aldus Andrew Simmons,  correspondent van Aljeera .  Eerder hadden andere groepen vluchtelingen wel kans gezien de trein te nemen,, op weg naar de Oostenrijkse hoofdstad Wenen en naar München in Duitsland, het land waar heel veel vluchtende mensen naar toe hopen te gaan.

Intussen zijn de omstandigheden bij het station in Boedapest beroerd. Hulpverleners doen wat ze kunnen Groepen mensen gingen treinen in in de hoop op voortzetting van hun moeizame tocht. Het Hongaarse spoorbedrijf had intussen het vervoer van en naar de hoofdstad stilgelegd “in het belang van de veiligheid van het spoorvervoer”. Migranten lieten zich niet weerhouden en po propten zich toch in treinen. Politie haalde ze daar dan soms weer uit.

Een trein vertrok toch, met migranten er in. Maar na enige tijd stopte de trein, niet ver van wat een “Migratie Ontvangstcentrum”heet. De woorden variëren van land tot land, maar het komt keer op keer neer op opsluiting en deportatie. Deze groep vluchtelingen voelde de bui hangen, en vluchtelingen vochten terug. Mensen moesten de trein uit. “De politie ontruimde een wagon, terwijl er nog vijf stonden in de hitte. Vrezend voor opsluiting riepen sommigen “geen kamp, geen kamp!” terwijl ze op de treinramen bonsden.” Een groep “duwde tientallen van de oproerpolitiemensen die een trap bewaakte terug om zich terug aan boord te vechten. Een gezin – een man, een vrouw en een peuter – baande zich een weg naast het spoor naast de trein en gingen als protest liggen. Het vergde een worstelpartij van weer overeind te krijgen”, aldus Reuters, geciteerd in een artikel van Common Dreams. Treinen met kwetsbare mensen, uitgeladen om kennelijk in een soort kamp te worden opgesloten.

Dat is Europa anno september 2015, en het is een beschamende verschrikking. Maar ook: kwetsbare mensen die zichzelf veranderen in strijdige, voor vrijheid en waardigheid vechtende mensen. Laat dat de kracht zijn, de kracht van de strijd.die dit onwaardige Europa, met haar brute prikkeldraadversperringen, muren, oproerpolitiemachten, haar gemene detentiecentra en flitsgranaten, liever vroeger dan later helpt slopen. Deze vluchtelingen verdienen onvoorwaardelijk hulp. Deze vluchtelingen verdienen bovenal ook onvoorwaardelijke, strijdbare solidariteit.

Peter Storm

Overgenomen van: http://www.ravotr.nl/2015/09/03/mensen-op-de-vlucht-mensen-verzet/

Mensen op de vlucht, mensen in verzet


Terwijl velen te hoop lopen voor individuele kinderen die het land uitgezet dreigen te worden, gooit de Neederlandse staat vluchtelingen op straat en sluit hele gezinnen tegelijk op in een nu nog tijdelijke maar straks permanente gezinsgevangenis op Kamp Zeist. Wie heeft het dáár over?

gezinsgevangenis-glaucio

Naar verluid zou er een feestelijke stemming hebben geheerst bij Kamp Zeist afgelopen maandag, toen bekend werd dat Márcia en Gláucio en hun moeder zouden vrij komen. Maar “Hoera!” roepen voor de poort van de hel die deportatie heet, waar nog veel meer mensen in grote onzekerheid over hun lot in een soort niemandsland verkeren, is op zijn minst smakeloos. Voorzover er van enige blijdschap sprake zou mogen zijn, is die slechts aan twee kinderen en hun moeder om uiting aan te geven, maar zij hebben eigenlijk geen reden: immers, hun vader wordt nog altijd op grond van niet meer dan een verdenking oorlogsmisdaden te hebben gepleegd (onderzoek wordt niet gedaan dus men is schuldig zonder enige vorm van proces) met deportatie bedreigd. lees verder op de website van Joke Kaviaar

Pleidooi voor individuele kinderen is symptoombestrijding