Jaarlijkse archieven: 2014


Op 15 december werd bij de VU in Amsterdam ter ere van de uitreiking van de Hanneke Steenbergenprijs (prijs voor de beste scriptie binnen het vakgebied migratierecht) een symposium met de titel ‘Grensdoden en mensenrechten’ georganiseerd. Ik ben tijdens het symposium en de bespreking van de genomineerde scripties een aantal positieve dingen tegen gekomen, maar er zijn ook een aantal punten waar ik behoorlijke bedenkingen bij heb.

Border Death Database
In de eerste helft werd door Tamara Last en Thomas Spijkerboer het project ‘Border Death Database’ geïntroduceerd. In dit project wordt er voor de periode 1990 – eind 2013 een database opgezet, met daarin de persoonsgegeven van migranten die aan de zuidelijke buitengrenzen van de EU (Middellandse Zee) tijdens hun poging om Europa te bereiken zijn omgekomen. Behalve dat dit gegevens verstrekt over de identiteit van de gestorven migranten en hun aantallen, wil het project door het opzetten van een policy and practices tijdslijn onderzoeken of er een verband te leggen is tussen (verandering van) grensbewakingsbeleid en (verandering van) het aantal migranten dat de dood vindt.

Als er een causaal verband wordt gevonden tussen beleid en aantal doden (waar ze zich nu nog niet over willen uitspreken, zoals Spijkerboer tot vervelens toe herhaalde), dan volgen er daarna aanbevelingen voor beleidswijzigingen om het aantal doden terug te dringen.

Lees verder op het weblog van Dhjana.

Verslag VU-symposium ‘Grensdoden en mensenrechten’


Dinsdag 23 december – Volkskeuken MKZ – Eerste Schinkelstraat 14-16 – Amsterdam
Eten vanaf 19.00 uur – Info-avond begint om 20.30 uur – Reserveer voor het eten tussen 14u30 en 18u00 via 020-6790712

n het grensgebied tussen Mexico en de Verenigde Staten vallen jaarlijks meer dan 600 slachtoffers onder migranten op zoek naar een beter leven.
De beter begaanbare delen van deze grens zijn inmiddels hermetisch afgesloten, waardoor de enige optie die overblijft voor migranten een gevaarlijke
voettocht door de meest desolate delen van de woestijn is.

Het rijke westen blijft angstvallig haar grenzen militariseren in een zinloze poging mensen buiten de deur te houden.

Lees verder op de website van de Anarchistische Groep Amsterdam

Dinsdag 23 december: infoavond ‘No More Deaths’ in Amsterdam


Als je op de website van de rijksoverheid kijkt naar het reisadvies voor Somalie, dan is het land op de kaart vuurrood gekleurd. Of moet ik zeggen: bloedrood? In elk geval: heel rood. Waarschuwingsrood. En dat rood betekent volgens de legenda: niet reizen. Evengoed deporteert Neederland, en met Neederland volgens Amnesty International meer landen, vluchtelingen naar het Somalië waarvoor ik als Neederlander gewaarschuwd wordt, zeer nadrukkelijk:

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert alle Nederlanders die in Somalië zijn zo snel mogelijk het land te verlaten. Het is er niet veilig. Dit heeft te maken met criminaliteit en terroristische organisaties die actief zijn in het land.”

“Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert u niet te reizen naar Somalië inclusief de gebieden Somaliland en Puntland. De veiligheidssituatie in het hele land is slecht.”

In Somalië zijn terroristische organisaties actief. Vooral in het gebied van Centraal- en Zuid-Somalië. Het risico op terroristische aanslagen geldt voor het hele land.

lees verder op de website van Joke Kaviaar

Deportatie naar Somalië? Dan tekent Fred Teeven je doodvonnis!



[OnePeopleOneSoul] The MorningStar flag of West Papua was made and recognised in the early on the 1st of december 61 in cooperation with TheNetherlands, who started a 10year proces towards self determination for West Papua. In the time of cold war however TheNetherlands was blackmailed (treaten to stop the marshall […]

[OnePeopleOneSoul] The MorningStar flag of West Papua was made and ...


Van 13 oktober tot en met 26 oktober heeft de operatie ‘Mos Maiorum’ plaatsgevonden, de fascistische vluchtelingenjacht door heel Europa heen (zie onder andere eerder bericht hier: Waarschuwing / warning voor ongedocumenteerden). Terugkomend van een negendaagse training Sustainable Activism in Spanje, was ik in de bus van Barcelona naar Utrecht getuige van een roadblock van de bus en de zum kotzen ‘selectie’ van de ID-controle. Hier een verslag.

Ik was van plan om terug te gaan liften, maar besloot uiteindelijk om de eurolines bus van Barcelona naar Utrecht te nemen.

In de bus zat ik vlakbij drie Marokkaanse jongens. Vlak na de grens Spanje – Frankrijk kregen we paspoortcontrole in de bus. Twee van de jongens hadden geen paspoort om te laten zien, maar alleen een brief, die wat achterdochtig werd bekeken door de politie, maar kennelijk geen problemen opleverde. Ik vertelde daarna aan één van de drie, die naast me zat, over Mos Maiorum en wat dat was.
De jongens bleken minderjarig en ongedocumenteerd, dat wil zeggen, één had een paspoort maar geen visum, de andere twee hadden alleen dat papiertje, dat een spaanstalige brief van een jongerencentrum voor ongedocumenteerden bleek te zijn. Ze waren van plan om naar Amsterdam te gaan om daar zwart te gaan werken.
Ik heb ze – zo goed en zo kwaad als dat ging, want ik spreek nauwelijks spaans – proberen uit te leggen wat Mos Maiorum inhoudt, wat de situatie in NL is, welke risico’s ze daar lopen. Ze waren er niet van overtuigd, want in Spanje waren ze in een jongerencentrum terecht gekomen, hadden daar voedsel en onderdak gehad en alles was eigenlijk prima, dus ze gingen er van uit dat dat in NL hetzelfde zou zijn. Dus heb ik ze geprobeerd uit te leggen hoe de situatie hier is, met gesloten ama centra’s en detentie.

Halverwege, ergens midden in Frankrijk, werd de bus door de douane van de weg gehaald en naar een parkeerplaats gedirigeerd die vol stond met politiebusjes, high tech scan apparatuur voor vrachtwagens en natuurlijk smeris zelf. Sommige passagiers van de bus dachten dat we pauze hielden en wilden naar buiten om te roken, maar er kwamen twee douaniers de bus in en de boodschap was duidelijk: niemand mocht naar buiten.
Er werden zes mensen de bus uitgehaald. In de tijd dat zij buiten stonden, ben ik opgestaan en heb ik de passagiers in de bus in drie talen uitgelegd wat de fascistische jachtoperatie Mos Maiorum inhield waar zij nu getuige van waren.

Na een tijdje mochten alle zes de personen weer terug de bus in en konden we verder (nee, had ik niet verwacht). Ik heb met vijf van hun een gesprek gehad:

– één van hen was een Belg, regulier, niks vluchteling of wat dan ook. Was op vakantie geweest in Barcelona, waar zijn spullen gestolen waren en hij reisde dus met een reisdocument van de Belgische ambassade. Hij had ‘de pech’ dat hij er niet als een doorsnee blanke Belg uitzag, maar een beetje getint leek. In het begin was de douane bijzonder onvriendelijk tegen hem, zodra ze begrepen dat het om een reguliere belgische vakantieganger ging
sloeg hun houding 180 graden om en werd hem vriendelijk toegestaan weer naar de bus te gaan.
– een wat oudere man met een Oost-Europees uiterlijk. Met hem heb ik niet gesproken, geen idee wat zijn situatie was en waarom hij weer terug de bus
in mocht.
– de drie marokkaanse jongens, die zich op dit punt toch wel doodgeschrokken waren. ze snapten zelf ook niet zo goed waarom ze terug de bus in mochten. Mijn ervaring (vanuit de verhalen van vluchtelingen die via Frankrijk naar NL waren gekomen toen ze nog minderjarig waren) is dat minderjarige ongedocumenteerden in Frankrijk vaak ongemoeid worden gelaten (maar dat dat in NL niet het geval is) en dat heb ik ze ook
verteld.
– een donker meisje. Zij had een heel normaal paspoort, maar… tja, ze was donker, kennelijk reden genoeg. (De enige andere donker gekleurde mensen in de bus was een wat ouder stel, duidelijk wat welgestelder – zij hadden geen problemen). Op het paspoort van het meisje stond dat ze uit de Dominicaanse republiek kwam en ja hoor, als enige moest zij haar bagage openen voor drugscontrole.

Toen de reis doorging, heb ik met (best wel veel) passagiers gesprekken gehad over Mos Maiorum en Europees asielbeleid.
Op een gegeven moment zag ik dat de twee jongens die alleen de papieren van het Spaanse jongerencentrum hadden, die papieren verscheurden. Ik heb ze toen geprobeerd uit te leggen dat dat fucking stom was, helemaal als ze naar Nederland toe wilden gaan, helemaal tijdens de duur van Mos Maiorum.
Uiteindelijk hebben die drie Marokkaanse jongens op het laatste nippertje (laatste stop in Frankrijk) besloten om de bus uit te gaan en (voorlopig) in Frankrijk te blijven.

Tot zover wat er gebeurde.

Het was gewoon een roadblock. Misschien niet met prikkeldraad en (zichtbare) machinegeweren, maar desondanks stomweg een roadblock. De buschauffeur vertelde dat sommige van zijn collega’s wel probeerden om de controles te ontwijken, maar dat er soms geen ontwijken aan was: je werd gewoon van de weg gehaald. ‘Niemand de bus uit’. En dan deze walgelijke manier van ‘selecteren’. Een roadblock, dus.

Ik vond het behoorlijk naar om mee te maken en met eigen ogen te zien: niet alleen vanwege dit openlijk vertoon van fascisme, maar ook om te zien hoe dit gedeelte van de vlucht gaat. Hoe die jongens op weg zijn met allerlei optimistische idealen die totaal niet overeenkomen met dat waarvan ik weet dat het ze hier te wachten zou staan, hoe ze niet willen geloven dat de werkelijkheid anders is, hoe ze hun papieren verscheurden in de veronderstelling dat dat beter was, nou ja, dat allemaal.
De gesprekken met de medepassagiers waren over het geheel genomen wel oke (sommige randdebielen daargelaten) en ik hoop dat het een aantal van hen aan het denken heeft gezet.

Getuigenverslag vluchtelingenjacht Mos Maiorum


To UNHCR, IOM, the Tunisian Red Cross, the Tunisian government and all the actors involved in the management of Choucha camp,

choucha-refugee-camp-demonstrates-in-tunis Aware of the notice given by IOM and the Tunisian Red Cross to the people still living in Choucha camp about the forthcoming eviction of the camp, we, as a group of researchers, activists, academics and members of human rights organizations from Europe and Tunisia, denounce the intolerable treatment that you are planning to do against the refugees who have been living in the camp since 2011, with no effective solution for a space to stay. Humanitarian actors left those refugees dying in the desert after the official closure of the camp in June 2013, and most of them in fact have tried to cross the sea risking their lives –some also died. Now, you are trying to chase them from the only space they have for living, and without giving them any solution to their illegal) status in Tunisia – both refugees and rejected refugees are currently without a residence permit. You suggest them to resettle themselves in the Tunisian cities, but which kind of integration are you thinking about for people that UNHCR has denied of the international protection and who are now treated as illegal migrants in Tunisia?

read more on the website of All Included

refugee Choucha camp threatened!



Onlangs werd het spreekuur van de Leidse steungroep De Fabel van de illegaal bezocht door een jonge man. Hij heeft contact met een Nederlandse vrouw die hem probeert te helpen en daarom met hem mee kwam. De man bleek veel problemen te hebben met zijn gebit. Naast een flink aantal afgebroken kiezen had hij ook last van ontstekingen. Daardoor kon hij moeilijk eten, zozeer zelfs dat hij behoorlijk was vermagerd. De vrouw maakte zich er grote zorgen over en hoopte dat De Fabel hem aan een tandarts zou kunnen helpen. Maar verreweg de meeste tandartszorg valt inmiddels buiten het basiszorgpakket, waardoor er voor die zorg geen geld beschikbaar is vanuit het noodfonds voor mensen zonder verblijfsrecht dat de overheid heeft ingesteld. De enige uitzonderingen daarop zijn spoedeisende hulp, kunstgebitten en tandartszorg voor patiënten onder de achttien jaar.

Gelukkig wist de Fabel-medewerker een afspraak te maken met een tandarts die is aangesloten bij stichting Gezondheidszorg Illegalen Leiden (GIL), een netwerkorganisatie voor gezondheidszorg aan mensen zonder papieren. Na afloop van de afspraak belde de medewerker de vrouw op om na te vragen hoe de behandeling bij de tandarts was verlopen. Ze vertelde dat de tandarts aardig en betrokken was geweest. Hij had laten blijken dat hij de gebitsproblemen van de man wilde oplossen. De problemen van de man bleken zo groot te zijn dat zijn gebit gedeeltelijk moest worden getrokken. Dat was volgens de tandarts een taak voor de kaakchirurg, ook gezien de botsplinters die waren achtergebleven. Daarom verwees hij door naar het LUMC, het Leidse ziekenhuis dat een contract heeft afgesloten met het Zorginstituut Nederland (ZIN), de organisatie die het noodfonds voor mensen zonder papieren beheert. lees verder op de website van Doorbraak

Zonder papieren: Van het kastje naar de muur