Maandelijkse archieven: mei 2013


bah20130522_b-300x248Al eerder hebben we bericht over de mishandeling van meneer Bah. Eerst werd hij door het Interne Bijstandsteam te grazen genomen – zie de open brief van de arts – en later door een bewaker die door het lint ging.

We publiceren de foto’s op verzoek van meneer Bah zelf. Hou er rekening mee dat de arts pas na een aantal dagen foto’s kon nemen van zijn verwondingen en dat hematomen (blauwe plekken) op een donker getinte huid moeilijker te zien zijn. Meer foto’s op de website van werkgroep Deportatieverzet!

‘Licht verzet’, zei Teeven


Malta_Detention_Centre_275_Website-300x199Gevlucht uit Libië. Kwam in Malta aan, met een tijdelijk visum, maar werd daar onmiddellijk in detentie gezet.

Malta mag dan wel bij de EU horen, maar de Maltese detentiecentra behoren bij de meest bekritiseerden in Europa: zowel het UNHCR, Human Rights Watch en het Europees Hof spraken zich uit over de extreem lange detentieduur, de veelvuldige opsluitingen zonder proces en de ‘betreurenswaardige omstandigheden’ in de detentiecentra. N. kan er over meepraten. Hij zat er maanden in een kooi en werd er mishandeld. N. vluchtte, kwam naar Nederland en vroeg hier asiel aan.

Maar de IND beschouwt hem als een ‘Dublin-claimant’ en stuurt hem terug naar Malta.

Net als in Griekenland, zijn asielprocedures in Malta zo goed als niet bestaand. De detentiecentra zitten barstensvol: een barak, container, tent of kooi wordt al gauw met dertig mannen of vrouwen gedeeld. Medische zorg is er niet, net zomin als juridische bijstand. Net zomin als voldoende voedsel, stromend water of gesloten riolen.

Onder de opgesloten vluchtelingen zijn ook veel alleenstaande jongeren; Malta is al herhaaldelijk op de vingers getikt voor het in detentie houden van kinderen, maar trekt zich daar vooralsnog niets van aan.

Wie het geluk heeft vrij te worden gelaten komt in een ‘open centrum’. Maar daar zijn de omstandigheden niet veel beter. “Iedere unit heeft een keuken en wasgelegenheid,” verklaren de Maltese autoriteiten. Maar de keukens hebben geen water of gootsteen. De waterhokken hebben geen afvoer en het water blijft enkelhoog staan. De daken lekken, de steunbalken roesten weg.

En naar deze hel wordt N. maandag 3 juni teruggestuurd, terwijl hier in Nederland zijn procedure nog loopt.

Interview met één van de vluchtelingen in het Safi Barakken detentiecentrum.

Opnames bij de Maltese detentiecentra

Beelden van de situatie in het Marsa open centrum

N.: uitzetting naar Malta, de immigrantenhel


Amsterdam, 31 mei 2013 | Vandaag hebben wij, de bewoners van de Vluchtkerk, een nieuw onderkomen gevonden. We verblijven nu in een leegstaand kantorencomplex in Amsterdam Slotervaart, nadat we deze middag op straat waren komen te staan. De gebruiksovereenkomst met de diaconie en de eigenaar van de St. Jozefkerk loopt vandaag af. De gemeente heeft ons vervolgens niet opgevangen, zoals beloofd, maar alleen een kleine vertrekvergoeding van € 225 per persoon aangeboden.

Omdat we geen kant uit konden, heeft een groep krakers een leestaand gebouw in gebruik genomen en aan ons aangeboden. We zijn daar blij mee en hopen dat de eigenaar, woonstichting De Key, welwillend staat tegenover tijdelijk gebruik door onze groep. We verwachten daarbij steun van de burgemeester, die gisteren in de gemeenteraad liet weten dat de gemeente welwillend tegenover initiatieven van particulieren staat: “Dat zou volgens mij de weg zijn. Maar tot die tijd moeten ze het zelf even kunnen oplossen”.

Vanuit ons nieuwe onderkomen zetten we onze protestactie voort. We komen op voor onze basisrechten. We zijn hier, we kunnen niet terug naar ons land van herkomst, we kunnen ook niet naar een ander land, en hier mogen we niet blijven. We vragen niet meer dan een ‘normaal leven’. We willen dat het beleid in Nederland en in Amsterdam ons en alle andere vluchtelingen die op straat staan of in de cel zitten ruimte laat voor een menswaardig bestaan.

We hopen dat ons nieuwe huis ook een thuis wordt voor de mensen uit onze groep die nu nog in detentie zitten. Een van ons is opgepakt bij de ontruiming van het tentenkamp aan de Notweg in Osdorp en zit nu al zes maanden in Vreemdelingenbewaring. Daarnaast zitten verschillende mensen van onze groep vast in detentiecentra, omdat ze op straat zijn opgepakt: een illustratie van de willekeur van het asielbeleid op dit moment.

We zijn nu voor de derde keer in een jaar verhuisd. We hebben veiligheid en onderdak nodig. We wachten op het screenen van onze dossiers door Vluchtelingenwerk. Daarnaast staat er een verruiming van het Buitenschuldcriterium op de agenda, zodat een aantal van ons alsnog een verblijfsvergunning kan krijgen omdat we niet terug kunnen. We hopen dat de komende maanden in rust af te kunnen wachten in ons nieuwe huis.

[Persbericht van de vluchtelingen] Bewoners Vluchtkerk vinden nieuw onderkomen



In de komende vier dagen worden er vier vluchtelingen gedeporteerd. Dit is maar het topje van de ijsberg: volgens de marechaussee worden er tientallen mensen per week uitgezet. De vluchten vertrekken vanaf Schiphol, de meesten per KLM. Daarom zullen we maandag 3 juni fel protesteren bij de KLM!

Nabid en Yasir, beiden tieners, worden naar Afghanistan uitgezet; N. naar een andere EU-lidstaat terwijl hij hier in Nederland nog in procedure is. Issa K. wordt naar Guinée gedeporteerd, ondanks het feit dat hij in dorststaking is en zo verzwakt is dat hij voortdurend medische begeleiding nodig heeft.

En steeds vindt het ministerie van Veiligheid en Justitie in de KLM een meer dan bereidwillige collaboratiepartner voor deze uitzettingen, daarbij geassisteerd door de marechaussee, die niet aarzelt om grof geweld toe te passen, monden dicht te tapen en kinderen bij hun ouders weg te halen in het vliegtuig.

PROTESTEER! – SLUIT JE AAN BIJ DE DEMONSTRATIE TEGEN DE KLM OP SCHIPHOL!

Maandag 3 juni 2013 – Verzamelen om 12:45 uur op spoor 5-6 van station Schiphol.

Actie op Schiphol! – maandag 3 juni, 12:45 uur


CCTV monitoring in New York City

Big brother: Every day thousands of cameras track us, especially those living in urban areas, creating massive data files.

Government cameras track you as you walk around town, despite wars having been fought to limit the abilities of governments to do that.

Aside from governments, every other owner of a big computer is doing exactly the same thing. Private cameras track you as often as government ones.

http://www.bbc.co.uk/news/business-22658152


Most discussions about diversity in higher education focus on the admissions process at selective colleges. Rarely considered are problems due to the segregation of disadvantaged students at community colleges. Two new research papers, released last week alongside a broad policy report from the Century Foundation, attempt to shift the conversation by focusing more attention on racial and economic stratification in the two-year sector. Both studies, as well as the larger report, raise the alarm about a rise of “separate and unequal” higher education systems.

The first paper documents the extent of segregation at community colleges. Only one-quarter of community colleges can be considered racially integrated, and hover near an average of 37 percent of their students being from minority groups, the study found. About half are integrated along socioeconomic lines.

Community colleges reflect the areas they serve, said Sara Goldrick-Rab, an associate professor of education policy at the University of Wisconsin at Madison and the study’s co-author. Most have open-door admissions and attract local students. As a result, fully 75 percent of the variation in racial composition in the two-year sector is directly attributable to the racial composition of their surrounding geographic locales, according to the study, which Goldrick-Rab wrote with Peter Kinsley, a researcher at Wisconsin. “The problems of those communities resulting from neighborhood segregation and the concentration of poverty are simply transferred up the educational pipeline,” they wrote. Segregated community colleges with large shares of needy students “not only receive fewer monetary resources, but they likely produce less student learning.”

The study’s findings are mixed about the relative resources at colleges based on their racial and ethnic mixes. But as a general rule it found that the “more minority students a college enrolls, the fewer organizational advantages it enjoys.” For example, there are 85 students per staff member at predominantly white colleges, according to the study, and 294 students per staff member at predominantly nonwhite colleges. Research shows that integrated learning environments are better for student success, said Goldrick-Rab. And colleges that enroll large percentages of students from minority groups often suffer from budget problems. “They’re always on the cutting block,” she said.

The second paper looked at how community colleges stack up on completion rates relative to their levels of segregation. It used newly available data sets from the California Community Colleges System, which enrolls 2.4 million students at 112 colleges. The study found that colleges serving larger portions of black, Latino and Native American students generally scored worse on measures of student success, like transfer rates to four-year institutions or the numbers of degrees and certificates students earned. For example, California community colleges with the smallest percentage of students from those minority groups – ranging from 12 to 22 percent of total enrollments – had six-year completion and transfer rates of 57 percent. But those “success” rates were 45 percent at colleges with the largest shares of underrepresented students (49 to 91 percent).

There are many factors that go into graduation and transfer rates, said Tatiana Melguizo, the paper’s coauthor and an associate professor at the University of Southern California’s Rossier School of Education. She cautioned about making sweeping judgments or false claims about “failing schools” based on the study, which she co-authored with Holly Kosiewicz, a research assistant at USC. However, Melguizo said the study suggests that a “tipping point” exists where enrollment levels of students from minority groups may have a negative impact on completion rates. And, as it is in K-12 education, that tipping point appears to be when minority enrollment tops one in three, she said.

One possible cause of lower completion rates at colleges enrolling large numbers of students from minority groups is that they typically receive less funding from local governments, according to the study. And state support doesn’t cover that gap. “There may be harms associated with racial and economic isolation at the community college level,” said the study, “mirroring those found at the elementary and secondary levels.” Melguizo said the new research was based on data California community colleges made public a year ago, as well as federal databases. The study controlled for institutions’ size, their urban-versus-rural enrollments and, to some extent, college preparation at nearby high schools.

Goldrick-Rab’s paper assessed the nation’s two-year colleges based on their proportions of Pell Grant recipients and students from minority groups. About half of community colleges fall into the category of economically integrated, with 47 to 58 percent of their students receiving Pell Grants. The study’s findings on race are more troubling. Only 25 percent of community colleges “approach racial integration” with enrollments of students from racial and ethnic minority groups that average about 37 percent. Another quarter of colleges are predominantly white, with minority groups composing just 8 percent of enrollments on average. And a quarter are predominantly nonwhite — about 65 percent on average. The rest are neither integrated nor strongly segregated, the study found.

Both Goldrick-Rab’s paper and the California community college study drew from a new database the Aspen Institute created for its Aspen Prize for Community College Excellence. Goldrick-Rab used that data to look at colleges that were more integrated than geography suggested they would be. The findings suggest that actions in K-12 schools are driving integration at those colleges. In those cases it appears that high schools are encouraging disadvantaged students to attend four-year institutions rather than community colleges. That may result in “more integrated and thus seemingly preferable learning environments in both spaces,” the study said. “This re-sorting engenders greater balance and seems to be more common in communities with more resources and strong college preparatory planning in the high schools.”

Melguizo and Goldrick-Rab said the issue of segregation at community colleges deserves much more play. They said college leaders and policy makers should consider which institutions are serving the largest share of disadvantaged students when determining institutional funding levels. The answer is not just “giving more money to community colleges,” said Melguizo. “We need accountability.”

Consequences of racial and economic stratification in community colleges



teeven-schaamt-nietDe alarmmeldingen stromen binnen bij de werkgroep Deportatieverzet. Het ministerie van Veiligheid en Justitie ontdoet zich in rap tempo van diegenen die een tipje van de sluier oplichten over wat zich binnen de detentiecentra allemaal afspeelt. En en passant ook nog van wat anderen. “De doofpot vóór alles,” lijkt het motto van het ministerie te zijn. En tot iedere prijs.

Eerder al werden meneer S., meneer F. en meneer Ghafuri gedeporteerd, terwijl ze alle drie in honger- of dorststaking waren en in extreem slechte toestand verkeerden. Om de laatste twee deportaties toch mogelijk te maken huurde het ministerie artsen in, die zonder medisch onderzoek of inzage in hun dossier beiden ‘fit to fly’ verklaarden.

Aanstaande dinsdag, 4 juni, wil de DT&V Issa K. het zwijgen opleggen door hem te deporteren. Ook Issa is al geruime tijd in dorststaking en is er slecht aan toe. Via Nieuwsuur was het hem gelukt om de deal tussen het ministerie, de Guinese ambassade en de Guinese Taskforce naar buiten te brengen. Nieuwsuur ging op onderzoek en ontdekte dat daar een fors budget en dubieuze reisdocumenten mee gemoeid waren.

Maar zij zijn niet de enigen; de deportatiemachine draait nietsontziend op volle gang. Behalve de klokkenluiders, moeten ook hele gezinnen en alleenstaande tieners het veld ruimen. Nabid en Yasir worden beiden uitgezet naar Afghanistan, op zaterdag 1 juni en maandag 3 juni.

Kennelijk heeft het ministerie ook een lucratieve deal kunnen sluiten met het ministerie van Vreemdelingenzaken in Kabul, want behalve Nabid en Yasir worden er bijzonder veel vluchtelingen gedeporteerd naar Afghanistan op het moment, ondanks het feit dat de Afghaanse ambassade expliciet geen reisdocumenten verstrekt aan vluchtelingen die niet terug durven naar Afghanistan.

Op maandag 3 juni staat ook N. op de deportatielijst: hij moet terug naar Libië.

Maar deportatie is verre van de enige manier die het ministerie toepast om krampachtig te voorkomen dat er informatie naar buiten komt.

Nog steeds worden vluchtelingen die contact met buiten hebben in isoleercellen gestopt, volgens de berichten van vanochtend zelfs alle Afghaanse vluchtelingen van een afdeling in detentiecentrum Rotterdam in één keer. Tegen Yasir werd ook gezegd dat hij ‘geen contact meer met de mensen buiten’ mocht hebben.

Meneer Bah bleef informatie doorgeven, ondanks het feit dat hij twee keer zwaar mishandeld werd door de bewaking.

De pers wordt bestookt met onjuiste berichten vanuit het ministerie, de vertrouwensarts wordt het werken onmogelijk gemaakt. Steeds komen er nieuwe voorwaarden bij waaraan voldaan moet worden voordat ze haar patiënten kan bezoeken.

Was de oorspronkelijke modus operandi dat iemand het slechts hoefde aan te geven een arts van zijn keuze te willen zien, op dit moment moet die kennisgeving schriftelijk, met de naam van de arts erbij, bevestigd door een fax van de advocaat en per dag herhaald worden en mag de arts alleen nog maar tijdens de beperkte bezoektijden naar binnen, terwijl volgens het protocol voor advocaten en medici geldt dat ze ten allen tijde toegang hebben. Ook werd de vertrouwensarts gedwongen een verklaring te ondertekenen waarin ze moest beloven ‘niets naar buiten bekend te maken’.

We herhalen het nog maar eens: het is Teeven er kennelijk veel aangelegen om niets, maar dan ook niets, naar buiten te laten komen.

WAT GEBEURT ER BINNEN DE DETENTIECENTRA DAT ZO VERBORGEN MOET BLIJVEN?

De deportatiemachine: en zwijgen zal je