Maandelijkse archieven: maart 2013


(Van het weblog van Dhjana)

1. De afgelopen week

Afgelopen week kwam vanuit verschillende hoeken het bericht binnen dat er op dit moment in hoog tempo uitgeprocedeerde Afghaanse gezinnen met kleine kinderen in detentie worden gezet en naar Afghanistan worden gedeporteerd.
afghanistan-not-safe
Hieronder een overzicht van de informatie die we tot nu toe hebben kunnen achterhalen.

Familie Waseh Hejazi: twee kinderen, Zoha (3) en Sajat (9). Werden op 13 maart gearresteerd in gezinslocatie Burgum en daarna overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam. Er is nu nog contact met de familie, maar de situatie is verschrikkelijk. De advocaat werd te laat op de hoogte gebracht om nog iets te kunnen doen, de voorlopige voorziening werd afgewezen. Het is onduidelijk of de zogenaamde ‘Kabul-check’ wel heeft plaatsgevonden. Van Zoha was al een jaar bekend dat ze een groeistoornis had, de arts in VBL Burgum heeft dit nooit op willen pakken. Het gezin werd met een KLM-toeristenvlucht via Dubai gedeporteerd. De vader heeft verslag gedaan van de deportatie, zie het artikel Zoha en Sajat.

Familie Massum Nouri: vier kinderen, één van 13, de drie anderen jonger dan 10 jaar. Werden ongeveer twee weken geleden ‘s ochtends van hun bed gelicht in gezinslocatie Den Helder en overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam. Afgelopen vrijdag, 22 maart, belden ze naar vrienden in VBL Den Helder om te zeggen dat ze hun tickets naar Afghanistan hadden gekregen. Er is verschillende keren daarna geprobeerd om contact met ze op te nemen, maar er is niets meer van ze vernomen.

Familie Mohammad Azimi: vier kinderen, allen jonger dan 10 jaar, de jongste is twee. Na hun arrestatie zijn ze in eerste instantie overgebracht naar Alkmaar, daar is voor de laatste keer contact met de familie zelf geweest. Via de familie Nouri bleek dat ook het gezin Azimi was overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam en dat er vrijdag tegen hun gezegd was ‘dat zij binnenkort aan de beurt waren’. Het lukt niet om contact te leggen met het gezin.

Familie Dawood Jafari: twee kinderen, waarvan de jongste een baby van drie maanden oud. Zaterdag namen ze nog deel aan de demonstratie in Amsterdam in de hoop dat er iets bekend zou worden gemaakt over de uitzettingen van Afghaanse gezinnen op dit moment, vandaag werden ze zelf gearresteerd op gezinslocatie Emmen-Zuid. Hoewel het vermoeden bestaat dat ze ook zijn overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam, is daar nog geen bevestiging van. De advocaat is nog niet officieel op de hoogte gesteld van hun inbewaringstelling. Het is nog niet gelukt om contact te leggen met het gezin Jafari.
childrensdeportations
2. Achtergrond

Hoe gaat ‘gedwongen terugkeer’ – of beter gezegd, deportatie – naar Afghanistan nu in zijn werk? Hieronder vind je een overzicht van hoe de Nederlandse staat hierbij te werk gaat. Ook lees je het standpunt van de UNHCR wat betreft uitzettingen naar Afghanistan.

De Kabul-check

Uitgeprocedeerde Afghaanse asielzoekers worden door de Dienst Terugkeer en Vertrek aan de Afghaanse ambassade gepresenteerd. De ambassade stelt hun Afghaanse identiteit vast en vraagt of ze willen terugkeren naar Afghanistan. Als de asielzoeker dan aangeeft dat niet te willen, dan verstrekt de ambassade géén geldige documenten voor de terugreis.

Om vluchtelingen toch te kunnen uitzetten, werd in 2003 in een Memorandum of Understanding tussen het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken en het Afghaanse Ministerie van Vluchtelingenzaken afgesproken dat er een zogeheten ‘Kabul-check’ zou worden gebruikt. Bij deze Kabul-check dient de dienst Bijzonder Vertrek en Boekingen via de Nederlandse ambassade in Kabul een aanvraag in bij het Ministerie van Vluchtelingenzaken aldaar, waarbij gevraagd wordt of er bezwaar is tegen de uitzetting. Als er dan binnen vier weken geen reactie komt uit Kabul, wordt er vanuit gegaan dat de uitzetting geaccepteerd wordt.

(Jurisprudentie o.a. Awb 11/38797 en Awb 11/38798: De rechtbank laat daarbij wegen dat eisers op 11 november 2011 aan de Afghaanse autoriteiten zijn gepresenteerd, waarbij hun nationaliteit is vastgesteld en dat op 18 november 2011 aan het Afghaanse Ministerie voor Vluchtelingenzaken is gevraagd of bezwaar bestaat tegen terugkeer van eisers (de zogenaamde Kabul-check). Dit brengt met zich dat, indien na verloop van vier weken hierop niet is gereageerd, er sprake is van een fictief akkoord, waarna eisers naar Afghanistan uitgezet kunnen worden met een EU-staat.)

In de praktijk is dit allesbehalve een ordentelijke overeenkomst. De meeste aanvragen worden niet gelezen, laat staan dat er op gereageerd wordt. In rechtszaken wordt dan ook vaak alleen een ‘bewijs van verzending’ van de Kabul-check overlegd, maar geen bewijs van ontvangst, waardoor ook juridisch onduidelijk blijft of de aanvragen wel correct worden afgehandeld.

De EU-staat waarnaar gerefereerd wordt is geen rechtsgeldig reisdocument. Het gebeurt dan ook vaak genoeg dat vluchtelingen met een dergelijk ‘Europees laissez-passer’ aan de grens van het land van herkomst worden geweigerd.

Bij de deportaties van de families Hejazi en Nouri is het, gezien het korte tijdsbestek waarin dit allemaal is gebeurd, maar de vraag of de Kabul-checks überhaupt wel zijn uitgevoerd.

Openbaarheid van Bestuur?

Eerder ingediende WOB-verzoeken over bijzonderheden van de zogenaamde Kabul-check leveren niet veel op: met allerlei argumenten worden de verzoeken over vrijwel de hele linie afgewezen.

Standpunt van de ambassade

Een aantal jaren terug verzette de Afghaanse ambassade zich tegen de uitzettingen. In de oorspronkelijke MoU was geen sprake geweest van het gebruik van het Europees Laissez-Passer. De ambassade heeft verschillende brieven uit laten gaan om daartegen te protesteren en werden zelfs korte tijd door de Nederlandse overheid onder druk gezet om te stoppen met deze brieven, maar tegenwoordig wordt er vanuit de ambassade nog maar weinig weerwoord gehoord.

UNHCR over Afghanistan

Het UNHCR spreekt zich duidelijker uit. De UNHCR-rapporten worden overgenomen in de Algemene Ambtsberichten, documenten die notabene door de overheid richtinggevend zouden moeten zijn in het bepalen van asielbeleid ten opzichte van een bepaald land.

Uit het meest recente Algemeen Ambtsbericht over Afghanistan, verschenen in juli 2012, blijkt overduidelijk dat de situatie door heel Afghanistan onstabiel en bijzonder onveilig is, met name voor Afghanen van bepaalde minderheidsgroeperingen, vrouwen én…. terugkerende vluchtelingen. Het UNHCR concludeert dan ook zonder omwegen dat er geen uitzettingen naar Afghanistan zouden moeten plaatsvinden.

Maar dan…

Staatssecretaris Teeven legt dit rapport en de conclusie van het UNHCR volkomen naast zich neer. Op dit moment worden er zelfs aanzienlijk meer Afghaanse gezinnen gedeporteerd dan in de jaren hiervoor.

Voor de tweede keer in korte tijd (Somalië, Ambtsbericht december 2012) blijkt dat Fred Teeven geen boodschap heeft aan de constatering van schending van de mensenrechten. Hij zet gewoon uit. Punt.

En wist u dat…?

Markant detail dat wél uit het WOB-verzoek naar voren kwam: het taalgebruik van onze overheid als het om vluchtelingen gaat. De Directie Operationele Ondersteuning heeft het over de presentatie van maximaal 15 ‘eenheden‘ aan de ambassade per veertien dagen. ‘Business Objects‘ gaat bij dezelfde afdeling over getallen en quota en wordt er zelfs gesproken van ‘verwijderbare vreemdelingen‘.

Het doet me sterk ergens aan denken, dit taalgebruik. U ook?

Deportaties naar Afghanistan (vanuit gezinslocaties)


Zoha, een meisje van drie jaar oud. En Sajat, haar broer van negen. Nog geen vier jaar geleden zijn hun ouders uit Afghanistan gevlucht en kwamen ze hier in Nederland aan.

Voor Zoha en Sajat zijn de doelen van de demonstratie van 23 maart gehaald; ze zitten niet in de cel, ze leven niet op straat.

Dat komt omdat Zoha, Sajat en hun ouders afgelopen dinsdag naar Afghanistan zijn gedeporteerd.

Stop deportations!
- Gedeporteerd, deportatie, nou nou… dat heet tegenwoordig repatriëring. Uitzetting. Het liefst noemen we dat gedwongen terugkeer, waarbij we het woord ‘gedwongen’ zo vaak mogelijk achterwege laten.

Ik noem dat: deportatie.

- Nou, nou, deportatie, dat is een groot woord, we moeten voorzichtig zijn met zulke woorden, dat was tóen, in een hele andere context. Deportatie, dat is een woord uit de geschiedenisboekjes en dat willen we graag daar laten.

Best, laten we dan met een geschiedenisboekje erbij kijken wat er ‘toen’ onder deportatie werd verstaan. Deportatie, dat was als je tegen je vrije wil in een goederentrein werd geflikkerd, naar een land ver weg werd gebracht om daar de dood in te worden gejaagd.

Wat gebeurt er nu? Mensen worden tegen hun vrije wil in een vliegtuig geflikkerd, naar een land ver weg gebracht om daar de dood in te worden gejaagd.

Ik noem dat: deportatie.

Zijn ze dood, Zoha van drie en Sajat van negen? Nee. Nog niet. Ik sprak hun papa vanochtend over de telefoon. Ze leven nog. Maar ze zitten ondergedoken in een huis in Kandahar en kunnen geen stap naar buiten doen omdat ze dan onmiddellijk worden afgemaakt. Het eten is op. Zoha en Sajat beginnen honger te krijgen.

De vader van het gezin vertelde ons hoe de deportatie is gegaan. Lees verder op het weblog van Dhjana!

Deportaties naar Afghanistan! Het verhaal van Zoha (3) en Sajat ...


Afgelopen zaterdag 23 maart vond er in Amsterdam een demonstratie plaats onder het thema

‘geen vluchteling op straat of in de cel’

. Zo’n 2500 mensen demonstreerden daar tegen het huidige asielbeleid en de rechtenloze situatie van uitgeprocedeerde vluchtelingen in Nederland. Een woordvoerder van Recht op Bestaan hield daar onderstaande toespraak.

Toespraak 23 maart 2013 – Amsterdam

Vandaag demonstreren we voor de rechten van vluchtelingen waar het mensenrecht van ontkent wordt, die niet bestaan voor de Nederlandse staat, die in de statistieken niet meer hier zijn. Maar niets is minder waar, want ze staan hier vandaag te strijden voor hun leven! Mensen die, en ik quote Fred Teeven, “al lang weg hadden moeten zijn”. Voor hem maakt het niet of je nu de dood vind na terugkeer of dat je jezelf van kant maakt uit pure wanhoop. Dit is Nederland anno 2013: welvarend, maar niet voor iedereen. Zogenaamd tolerant, maar niet voor iedereen. Het land dat de mond vol heeft van mensenrechten, maar ondertussen mensen laat creperen op straat in de hoop dat ze Nederland zo snel mogelijk verlaten. Lees verder op de website van Recht op Bestaan

Recht op Bestaan: toespraak demonstratie Amsterdam 23 maart



afa_logo_0

Het zal de trouwe lezers van de

AFA Nederland website

ongetwijfeld al zijn opgevallen; de laatste tijd valt er veel minder te melden over extreem-rechts. In plaats van nieuwsberichten over marcherende neo-nazis verschijnen op onze website steeds meer verslagen van acties rondom vluchtelingenstrijd. Dit is voornamelijk een gevolg van praktische ontwikkelingen, maar wij vinden het van belang om dit toch kort toe te lichten.


lees verder op Indymedia

AFA en de strijd van de vluchtelingen


Het verhaal van Gurucharan Singh: van gastarbeider tot illegale migrant.

SinghKFoto: Meneer Singh tijdens een demonstratie in Amsterdam, november 2012.

Ik, Gurucharan Singh, dank iedereen hartelijk voor het luisteren naar mijn verhaal.

Van India naar Dubai en terug

Ik woonde in de Punjab in India en het enige werk dat ik kende was de bouwvak. Mijn grootvader en vader zaten in hun tijd in de bouw. Vandaar dat het een voor de hand liggende beroepskeuze was voor mij.

Vanaf 1978 werkte ik twaalf jaar in Dubai als metselaar. Ik hield van mijn werk en was gelukkig met mijn leven. Eens per jaar bezocht ik India een maand lang en was dan bij mijn ouders en vrienden. Ik verdiende genoeg om goed voor mijn ouders te kunnen zorgen. In 1990 kwam ik terug naar India, omdat er geen nieuwe bouwobjecten voor mijn bedrijf waren.

Toen ik terug was in India, begon ik als aannemer. Op aanvraag zette ik gebouwen neer. Mijn klanten leverden het bouwmateriaal en ik zorgde voor bouwvakkers.

Nadat ik Puran Singh ontmoette, veranderde mijn leven; maar niet in de goede richting.
Lees verder op de website van Doorbraak

Zonder papieren: “Zijn onze levens en zorgen dan zo onbelangrijk?”


Afgelopen zaterdag 23 maart vond er in Amsterdam een demonstratie plaats onder het thema ‘geen vluchteling op straat of in de cel’. Zo’n 2500 mensen demonstreerden daar tegen het huidige asielbeleid en de rechtenloze situatie van uitgeprocedeerde vluchtelingen in Nederland. Een woordvoerder van Recht op Bestaan hield daar onderstaande toespraak.

pic1

Toespraak 23 maart 2013 – Amsterdam

Vandaag demonstreren we voor de rechten van vluchtelingen waar het mensenrecht van ontkent wordt, die niet bestaan voor de Nederlandse staat, die in de statistieken niet meer hier zijn. Maar niets is minder waar, want ze staan hier vandaag te strijden voor hun leven! Mensen die, en ik quote Fred Teeven, “al lang weg hadden moeten zijn”. Voor hem maakt het niet of je nu de dood vind na terugkeer of dat je jezelf van kant maakt uit pure wanhoop. Dit is Nederland anno 2013: welvarend, maar niet voor iedereen. Zogenaamd tolerant, maar niet voor iedereen. Het land dat de mond vol heeft van mensenrechten, maar ondertussen mensen laat creperen op straat in de hoop dat ze Nederland zo snel mogelijk verlaten.

Want als je om wat voor reden dan ook niet door de asielprocedures heen komt, word je op straat gezet met een brief dat je het land binnen 24 uur moet verlaten. Maar vluchtelingen doen dit niet, omdat ze niet voor niets zijn weggevlucht, omdat ze niet voor niets alles achter zich hebben gelaten, hun bezettingen, hun huis, hun familie en vrienden. Als het land waar je vandaan komt een puinhoop is, als er oorlog heerst, als er nauwelijks voedsel is omdat westerse bedrijven je zee hebben leeg gevist, kortom, als je je leven niet zeker bent, dan ga je niet terug naar geweld, marteling of zelfs de dood. Geen enkel weldenkend mens zou dat doen! Daarom werken meerdere landen ook niet mee aan het terugnemen van mensen die gedwongen worden teruggestuurd. Maar ook het deporteren kan niet altijd, omdat er bijvoorbeeld helemaal geen vliegtuigen gaan naar het desbetreffende land. Zo wordt er bijvoorbeeld niet op Mogadishu gevlogen: te gevaarlijk, vinden de vliegtuigmaatschappijen.

Maar Nederland kijkt niet om naar de mensen die niet terug kunnen. Sterker nog, het beleid is zo dat je op straat word gezet, zonder zorg, zonder huis, zonder een vooruitzicht op een menswaardig bestaan in de hoop dat je mentaal breekt en toch terug gaat. Tot dat je de politie tegen komt op straat of je gecontroleerd wordt in de trein als je onderweg bent naar bijvoorbeeld je advocaat, en je geen kaartje kon kopen omdat je niet mag werken. Dan word je opgepakt en verdwijn je in de cel voor 18 maanden en dat kan zich eindeloos blijven herhalen. Zo zitten veel vluchtelingen vaak jaren in de gevangenis, afgewisseld met het leven op de straat.

Maar sinds 2011 laten groepen vluchtelingen zich niet meer klein krijgen, ze laten zich niet langer de mond snoeren, ze verstoppen zich niet langer maar ze vechten terug. In de tentenkampen in Ter Apel, Sellingen, Den Haag en hier in Amsterdam aan de Notweg, of voor de deur van de IND in Zwolle en Den Bosch en nog vele andere steden. Het zijn niet meer door de staat in het leven geroepen belangengroepen die in de marge proberen om het wat humaner te krijgen, het zijn de mensen waar het over gaat zèlf die in opstand komen en zeggen: wij pikken het niet langer. Deze vluchtelingen waarmee wij ook vandaag weer zij aan zij staan, knokken dag in dag uit voor hun leven. Actie na actie in de regen, in de sneeuw en in de kou maar vastberaden en standvastig hebben ze zich zelf op de politiek agenda gekregen en doen volop mee aan het maatschappelijke en politieke debat.

De politiek zou moeten handelen want het probleem is niet nieuw. Sterker nog, het probleem is grotendeels veroorzaak door een zogenaamde sociale partij, de PvdA. Job Cohen bedacht de vreemdelingenwet 2000, Albayrak sloot de noodopvang voor deze mensen waardoor ze nu op straat staan, en nu zitten ze in een kabinet dat illegaliteit strafbaar gaat stellen. Ik sprak vorige week nog met Diederik Samsom tijdens een van onze protesten op de stoepen van de macht. Hij is van mening dat strafbaarstelling toch geen moer meer uit maakt voor deze mensen. Maar wat bedoeld hij daar mee? Deze mensen zijn toch al rechteloos? Deze mensen bestaan voor ons toch niet?
Het maakt wèl uit Diederik, want buiten dat het de puurste criminalisering is, kan je je 2e procedure wel vergeten, want je hebt een strafbaar feit begaan. Een boete van meer dan 4000 euro! Waar moeten ze dat van betalen? Hulp zoeken? Te riskant, want wie werkt er tegenwoordig niet samen met de politie?

Hij zei dat hij stond te huilen voor het kinderpardon. Weet je hoeveel tranen ik heb gezien en heb moeten laten om deze mensen? Niet omdat ze zielig zijn, maar omdat ze kapot worden gemaakt door beleid waar ook de PvdA verantwoordelijkheid voor is. Maar sentimentele schijnpolitiek hebben wij niet nodig om ons punt te maken.

Dat deze vluchtelingen daadwerkelijk mensen zijn staat buiten kijf, daarvoor hoeven we er geen bioloog bij te halen. Het mensenrecht zou voor elk mens moeten gelden, overal en altijd, en als je dat niet in het land waar je vandaan komt kan halen, en nu Nederland niet kan verlaten, dan moet Nederland zijn verantwoordelijkheid nemen.

Weg kijken kan niet meer, de verontwaardiging groeit, de steun komt van steeds meer kanten, de politiek heeft genoeg gepraat: nu is het tijd om te handelen. VVD en PvdA, neem je verantwoordelijkheid! Bied deze mensen verblijfsrecht en onderdak! Laten we samen vechten voor een oplossing! Deze mensen verdienen een waardig bestaan, in plaats van gekleineerd en geschoffeerd te worden door de staat! Mensen vluchten niet zonder reden! Want wat zou jij doen als je je leven niet zeker bent?

Bewegingsvrijheid voor iedereen!
Geen mens is illegaal!

Toespraak demonstratie Amsterdam 23 maart



Mar 242013